ริชาร์ด
เวลาในเมือง: ย้อนกลับไปก่อนเมืองเปิด · เวลาที่เหลือ: เท่าที่ Richard มี เขาไม่ขอเพิ่ม
บางคนปฏิเสธตลอดไป ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรัก และสิ่งที่เขาปฏิเสธ บอกได้ชัดกว่าคำพูดใดๆ ว่าความหมายของเขาผูกไว้ที่ไหน คนแบบนี้มีอยู่ในเรื่องเล่าหลายยุค บางคนปฏิเสธความเป็นอมตะ บางคนแค่ไม่ยอมให้ความรักกลายเป็นการหนีความตาย และเรื่องของบางคนถูกเล่าต่อกันมาสองพันกว่าปี
๏
ใน San Junipero เราไม่เคยเห็นหน้า Richard เรารู้จักเขาผ่านคำเล่าของ Kelly เท่านั้น
เขากับ Kelly แต่งงานกันมา 49 ปี มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อ Alison เธอเสียชีวิตตอนอายุ 39 ก่อนที่จะมีเมืองนี้ให้ใครข้ามไป
พอถึงคราวของ Richard เขามีทางเลือกที่ลูกสาวไม่เคยมี เขาจะข้ามไปอยู่ในเมืองริมทะเล หนุ่มขึ้น ไม่ป่วย ไม่ตายก็ได้ เขาไม่ไป Kelly เล่าว่าเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รับสิ่งที่ลูกสาวไม่ได้รับ
เรื่องไม่ได้บอกว่า Richard เชื่อเรื่องชีวิตหลังความตายแบบไหน หรือคิดว่าจะได้เจอลูกอีกไหม มันบอกแค่ว่าเขาเลือกอยู่ฝั่งเดียวกับลูก ในความมืดเดียวกัน
๏
ฉันอ่านการตัดสินใจของ Richard แบบนี้ เขาไม่ได้ปฏิเสธชีวิต เขาปฏิเสธชีวิตที่ไม่มี Alison อยู่ในเรื่อง สำหรับเขา ตลอดไปที่ลูกสาวไม่ได้มีส่วน เป็นตลอดไปที่ไม่มีความหมาย
ข้อนี้ต้องพูดให้ชัด เรื่องในบทนี้ไม่ได้แนะนำให้ใครปฏิเสธอะไรที่ช่วยให้มีชีวิตต่อ มันเป็นเรื่องว่าความรักชี้ไปทางไหน
๏
ปี 1975 นักเขียนชาวอเมริกัน Natalie Babbitt เขียนนิยายสำหรับเด็กชื่อ Tuck Everlasting ฉบับภาษาไทยชื่อ ชั่วนิรันดร์
ครอบครัว Tuck บังเอิญดื่มน้ำจากตาน้ำในป่า แล้วก็หยุดแก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย ผ่านไปแปดสิบกว่าปี พวกเขายังหน้าตาเหมือนเดิม เด็กหญิงอายุสิบขวบชื่อ Winnie บังเอิญมาเจอความลับนี้
พ่อของครอบครัวพา Winnie ไปพายเรือ แล้วอธิบายว่าชีวิตเป็นวงล้อที่หมุนไปเรื่อยๆ เกิด โต แก่ ตาย แล้วมีชีวิตใหม่มาแทน ครอบครัวของเขาหลุดออกจากวงล้อนั้น ไปติดค้างอยู่ข้างทางเหมือนก้อนหิน ทุกอย่างผ่านพวกเขาไป แต่พวกเขาไม่ได้ไปไหน เขาบอก Winnie ว่าการไม่ตาย ไม่ได้แปลว่าได้มีชีวิต
Winnie รักครอบครัวนี้ และชอบ Jesse ลูกชายคนเล็กของครอบครัวมาก Jesse หน้าตาหยุดอยู่ที่อายุ 17 และอยากให้ Winnie อยู่กับเขาตลอดไป เขาให้ขวดน้ำจากตาน้ำนั้นกับเธอ และขอให้เธอดื่มเมื่ออายุ 17
วันหนึ่ง Winnie เห็นสุนัขกำลังจะทำร้ายคางคกตัวหนึ่ง เธอเอาน้ำในขวดไปเทให้คางคก เพื่อให้มันไม่ตาย แล้วเลือกไม่ดื่มเอง หน้าสุดท้ายของหนังสือคือป้ายหลุมศพของเธอ เธอมีชีวิตถึงอายุ 78 ปี
๏
ราวสองพันสามร้อยปีก่อน ในจีน ภรรยาของจวงจื่อเสียชีวิต จวงจื่อเป็นนักปราชญ์คนสำคัญของลัทธิเต๋า หนังสือที่ใช้ชื่อของเขายังมีคนอ่านมาจนวันนี้ เพื่อนของเขาชื่อฮุ่ยจื่อมาเคารพศพ และพบจวงจื่อนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ตีกะละมังเป็นจังหวะ ร้องเพลง ซึ่งเป็นสิ่งที่มารยาทงานศพไม่ว่ายุคไหนก็ไม่ค่อยแนะนำ
ฮุ่ยจื่อต่อว่าเขาว่า นางอยู่กับท่านมาจนแก่ เลี้ยงลูกให้ท่าน พอนางตาย ท่านไม่ร้องไห้ก็พอแล้ว นี่ยังตีกะละมังร้องเพลงอีก มากไปไหม
จวงจื่อตอบว่า ตอนนางเพิ่งตาย เขาก็เศร้าเหมือนคนอื่น แล้วเขาก็มองย้อนไปที่จุดเริ่มต้นของนาง แต่เดิมไม่มีชีวิต ไม่มีรูปร่าง ไม่มีลมหายใจ แล้วมีอะไรบางอย่างเปลี่ยน จึงเกิดลมหายใจ เกิดรูปร่าง เกิดชีวิต
ตอนนี้อีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งพานางไปสู่ความตาย เหมือนฤดูทั้งสี่ที่หมุนเวียน นางกำลังนอนหลับอยู่ในห้องที่กว้างใหญ่ที่สุด คือระหว่างฟ้ากับดิน ถ้าเขาร้องไห้คร่ำครวญ ก็แปลว่าเขาไม่เข้าใจอะไรเลย เขาจึงหยุด
ประโยคที่อ่านข้ามได้ง่ายที่สุดในเรื่องนี้คือประโยคแรกของคำตอบ จวงจื่อเศร้าก่อน การยอมรับของเขามาหลังความเศร้า ไม่ได้มาแทนมัน
๏
ในคัมภีร์อรรถกถาของพุทธศาสนา มีเรื่องของหญิงชื่อกีสาโคตมี ลูกน้อยคนเดียวของเธอตาย เธออุ้มร่างลูกไปเคาะประตูทีละบ้าน ขอยาที่จะทำให้ลูกฟื้น ทุกคนส่ายหน้า จนมีคนพาเธอไปหาพระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าบอกว่ารักษาได้ ให้ไปขอเมล็ดผักกาดมาเล็กน้อย แต่ต้องมาจากบ้านที่ไม่เคยมีใครตาย
เธอเดินไปทั้งหมู่บ้าน ทุกบ้านยินดีให้เมล็ดผักกาด และทุกบ้านเคยมีคนตาย พ่อ แม่ ลูก สามี ภรรยา ตอนเย็นเธอกลับมามือเปล่า และเข้าใจ
ยาที่พระพุทธเจ้าให้ไม่ใช่เมล็ดผักกาด มันคือการเดินไปจนเห็นว่าความตายอยู่ในทุกบ้าน ความรู้สึกว่ามีแต่ฉันที่เจอเรื่องนี้ ละลายไปทีละประตู
๏
Richard Winnie จวงจื่อ กีสาโคตมี ทั้งสี่คนอยู่คนละยุค คนละที่ คนละเรื่องเล่า แต่ไปถึงที่เดียวกัน ทั้งสี่คนรักใครสักคนมาก และในที่สุดก็ยอมรับความตาย ของตัวเองหรือของคนที่รัก ให้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง โดยไม่ยอมให้มันลบความรักนั้น กีสาโคตมีเริ่มจากพยายามหนีความตายเพราะรักลูก แต่ทางที่เธอเดินพาเธอไปถึงที่เดียวกับอีกสามคน
ท่านพุทธทาสอธิบายคำว่าตถตา เป็นเช่นนั้นเอง ไว้ว่า ทำสิ่งที่ควรทำให้เต็มที่และถูกต้อง แล้วรับผลอย่างที่มันเป็น คำนี้ใช้กับสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้แล้ว อย่างการที่ Alison ตายไปก่อนเมืองเปิด หรือภรรยาของจวงจื่อหมดลมหายใจ มันไม่ใช่คำที่ใช้กับสิ่งที่ยังทำได้ การปลงที่ใช้ผิดที่ คือการเอาคำนี้ไปใช้กับวันพรุ่งนี้ ซึ่งยังเปลี่ยนได้
บางคนปฏิเสธตลอดไป ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรัก และสิ่งที่เขาปฏิเสธ บอกว่าความหมายของเขาผูกไว้ที่ไหน
๏
Kelly รัก Richard และเห็นด้วยกับเขามาตลอด เธอบอก Yorkie ชัดๆ ว่าจะไม่ข้าม
แล้วเธอก็ข้าม
ตอนจบของ San Junipero ไม่ได้ขัดกับเรื่องของ Richard มันคือหน้าที่สองของเรื่องเดียวกัน
บทถัดไป · 13 / 16เคลลี่