ก่อนจ่าย
ใบเสร็จ · หนังสือ คุ้มจนจุก · 1 เล่ม
ราคา 0.00 บาท
หมายเหตุจากร้าน: เล่มนี้แจกฟรี อ่านไม่จบก็ไม่มีใครขาดทุน
ใบเสร็จใบนี้ไม่ได้ล้อเล่น สิ่งที่ทำให้คนกินบุฟเฟต์จนจุก ดูหนังห่วยจนจบ และไปฟิตเนสทั้งที่เจ็บเข่า ไม่ใช่ความหิว ความชอบ หรือความขยัน มันคือใบเสร็จอีกใบที่พิมพ์อยู่ในหัว ใบที่บอกว่าจ่ายไปแล้ว ต้องเอาคืนให้ได้ เล่มนี้แจกฟรีก็เพื่อให้มันถูกอ่านโดยไม่มีใบนั้นตามมาทวง ถ้าจะอ่านต่อ ให้เป็นเพราะอยากอ่าน
ใบเสร็จในหัวมีสองช่อง
ใบเสร็จจริงมีช่องเดียว คือเงิน ใบเสร็จในหัวมีสองช่อง ช่องแรกคือบัญชีเงิน บัญชีนี้ปิดไปตั้งแต่วินาทีที่จ่าย จะกินกี่ถาด ดูกี่นาที ไปกี่ครั้ง เงินก้อนนั้นก็ไม่กลับมา ช่องที่สองคือบัญชีของที่ยังเป็นของคุณอยู่ ท้อง เวลา ความสนใจ อารมณ์ และคืนที่ยังไม่ได้นอน บัญชีนี้ยังเปิด
นิสัยใช้ให้คุ้มคือนิสัยที่ขนของจากบัญชีที่ยังเปิด ไปเติมบัญชีที่ปิดไปแล้ว หนังสือทั้งเล่มเล่าว่ามันทำแบบนั้นได้อย่างไร ใครได้ประโยชน์จากมัน มีอะไรวัดมันได้บ้าง และส่วนไหนของมันที่ควรเก็บไว้ เพราะไม่ใช่ทุกส่วนที่ควรทิ้ง
หน่วยของเล่มนี้คือ คำถัดไป หนึ่งคำของบุฟเฟต์ หนึ่งชั่วโมงของหนัง หนึ่งครั้งของฟิตเนส หนึ่งข้อความของโควตาที่จะรีเซ็ตตอนเที่ยงคืน ทุกเรื่องในเล่มตัดสินกันที่คำถัดไป ไม่ใช่ที่ยอดรวม เพราะยอดรวมจ่ายไปแล้ว
คำถามที่ใช้ตลอดทางมีข้อเดียว ยืมมาจากตัวอย่างหนึ่งที่นักเศรษฐศาสตร์ Richard Thaler เขียนไว้เมื่อปี 1980 ซึ่งจะได้เจอในบทที่ 2 คำถามนั้นคือ ถ้าได้มาฟรี ยังเอาไหม
สี่คนที่จะเจอ
ทั้งสี่คนแต่งขึ้น
- ลุงเก็บ นักบัญชีเกษียณ เก็บใบเสร็จทุกใบไว้ในกล่องรองเท้า คติประจำตัวคือ จ่ายแล้วต้องใช้ให้หมด
- ป้าพอ ภรรยาของลุงเก็บ กินจนพอแล้ววางตะเกียบ ถ้าถามว่าทำไม คำตอบของเธอไม่เคยยาวเกินหนึ่งบรรทัด
- หลานโปร หลานชายวัยทำงาน สมัครทุกอย่างที่มีโปร ฟิตเนสหนึ่งที่ แพ็กเกจเน็ตไม่อั้น และแพ็กเกจ AI ที่โควตารีเซ็ตทุกเที่ยงคืนวันอาทิตย์
- เจ๊ตุ๊ก เจ้าของร้านหมูกระทะบุฟเฟต์ ไม่เคยกินร้านตัวเองจนจุกสักครั้ง
ลุงเก็บกับหลานโปรคือนิสัยเดียวกันสองรุ่น คนหนึ่งเก็บใบเสร็จเป็นกระดาษ อีกคนเก็บเป็นการแจ้งเตือน
อ่านอย่างไร
ทุกบทเปิดด้วยใบเสร็จหนึ่งใบ อ่านบรรทัดล่างสุดก่อน บรรทัดนั้นมักเป็นของที่ไม่มีใครเก็บเงิน
ตัวเลขทุกตัวมีแหล่งอยู่ท้ายเล่ม พร้อมระดับความมั่นใจ ตัวเลขในฉากของตัวละครแต่งขึ้น และบอกไว้ตรงที่ใช้ ประโยคไหนเป็นความเห็น ประโยคนั้นจะบอกตัวเองว่าเป็นความเห็น
ระหว่างค้น ข้ออ้างที่ฟังเข้าเค้าที่สุดหลายข้อไม่รอดการตรวจ หรือยังไม่มีข้อยุติ แต่ละข้อถูกเล่าไว้ในบทของมัน และรวมรายชื่อไว้ต้นบทแหล่งท้ายเล่ม
ขอบคุณ
น้ำเสียงของเล่มนี้ยืมมาจากหนังสือชุด โหด มัน ฮา ฉบับภาษาไทยของสำนักพิมพ์นานมีบุ๊คส์ — ชุดคณิตศาสตร์ของ Kjartan Poskitt (Murderous Maths) และชุดวิทยาศาสตร์ของ Nick Arnold (Horrible Science) — หนังสือที่ทำให้วิชาในห้องเรียนอ่านแล้วหัวเราะได้ เล่มนี้ยืมจากชุดนั้นมาเพียงความเชื่อข้อเดียว ว่าเรื่องจริงขำได้ ตัวบท มุก และตัวละครทั้งหมดเขียนขึ้นใหม่
เริ่มที่ร้านหมูกระทะ โต๊ะเจ็ด ลุงเก็บมีเครื่องคิดเลขอยู่ในหัว และมีเป้าหมายอยู่ที่สามสิบถาด
บทถัดไป · 2 / 1601 Thirty Trays