ชั้นที่สาม · ห้าพันคำ
ข่าวดีก่อน ลายมือของทุกคนแยกออกจากกันได้ ข่าวร้ายตามมาติดๆ มันจางมาก
การจับโรว์ลิงมีข้อความให้เทียบเป็นแสนคำ จึงไม่มีใครต้องถามว่าถ้าน้อยกว่านี้จะพอไหม ปี 2015 Maciej Eder นักวิจัยชาวโปแลนด์ถามคำถามนั้น ต้องใช้ข้อความยาวแค่ไหน เครื่องถึงจะบอกได้ว่าใครเขียน เขาตัดงานเขียนเป็นชิ้นขนาดต่างๆ แล้วให้เครื่องทายชื่อผู้เขียนจากแต่ละชิ้น
คำตอบสำหรับนิยายภาษาอังกฤษคือราว 5,000 คำ ถ้าต่ำกว่า 3,000 คำ ผลออกมาแย่จนเขาใช้คำว่าหายนะ เขาลองกับงานแบบอื่นด้วย นิยายภาษาอื่นต้องการ 5,000 ถึง 10,000 คำ บทกวีราว 3,500 คำ ร้อยแก้วภาษาละตินราว 2,500 คำ
ตัวเลขทั้งหมดนี้เป็นกรณีที่ดีที่สุดแล้ว แปลว่าเป็นขั้นต่ำ ในงานจริงอาจต้องใช้มากกว่านี้
ห้าพันคำ เท่ากับหนังสือราวยี่สิบหน้า กว่าเครื่องจะได้ยินเสียงชัดพอจะชี้ตัวได้
๏
ทีนี้ลองเพิ่มคนในห้อง คดีโรว์ลิงมีผู้ต้องสงสัยแค่สี่คน ถ้าห้องผู้ต้องสงสัยมีเป็นแสนคนล่ะ
ปี 2012 ทีมของ Arvind Narayanan เอาบล็อก 100,000 บล็อก ข้อความรวมราว 2.44 ล้านโพสต์ มาเป็นห้องผู้ต้องสงสัย แล้วถามว่าถ้าให้ข้อความที่ไม่รู้ชื่อมาสามโพสต์ ยาวรวมราว 900 คำ เครื่องจะชี้ถูกคนไหม
เครื่องเรียงเจ้าของบล็อกทั้งแสนคนจากคนที่น่าจะเป็นที่สุดลงไป ราว 20% ของครั้ง คนที่อยู่อันดับหนึ่งคือคนเขียนจริง ถ้านับว่าคนเขียนจริงอยู่ใน 20 อันดับแรก ขึ้นเป็นราว 35%
ฟังดูน้อย จนเห็นตัวเลขที่ต้องเทียบ ถ้าเดาสุ่ม โอกาสชี้ถูกคือ 1 ใน 100,000 ลองให้ทายแสนครั้ง การเดาสุ่มจะถูกราวหนึ่งครั้ง ส่วนเครื่องจะถูกราวสองหมื่นครั้ง
พูดอีกแบบ เครื่องที่อ่านแค่สามโพสต์ ทำได้ดีกว่าการเดาสุ่มราวสองหมื่นเท่า ทั้งที่มันรู้จักทุกคนในห้องจากตัวหนังสืออย่างเดียว
๏
ฝั่งภาษาไทยมีงานน้อยกว่ามาก แต่มี ปี 2014 ทีมนักวิจัยไทยที่มี Marukatat เป็นผู้เขียนคนแรก วัดลักษณะของข้อความออนไลน์ภาษาไทย 53 อย่าง แล้วให้เครื่องทายผู้เขียน วิธีที่ดีที่สุดทายถูก 79%
ฉันหาไม่เจอว่างานนั้นมีผู้ต้องสงสัยกี่คน ตัวเลข 79% จึงบอกได้แค่ว่าเสียงไทยก็จับได้ ยังบอกไม่ได้ว่าจับยากหรือง่ายกว่าภาษาอังกฤษ
ยังมีช่องว่างอีกข้อ ภาษาไทยไม่เว้นวรรคระหว่างคำ แค่จะนับว่าข้อความหนึ่งมีกี่คำก็ยังไม่ตรงไปตรงมา ยังไม่มีใครวัดว่าห้าพันคำในภาษาไทยเท่ากับข้อความยาวแค่ไหน
เอาสามงานมาวางเรียงกัน แล้วจะเห็นภาพเดียวกัน
ทุกคนมีลายมือที่เครื่องแยกได้ แต่ต้องเขียนนานพอ เครื่องถึงจะได้ยิน
เสียงเฉพาะตัวไม่ได้แปลว่าเสียงดัง มันเหมือนเสียงของคนคนหนึ่งในห้องที่มีคนพูดพร้อมกันเป็นแสน ฟังสองวินาทีแยกไม่ออก ต้องฟังให้นานพอถึงจะรู้ว่าเสียงไหนของใคร ในงานเขียน นานพอคือราวห้าพันคำ
ขีดยาวที่ใช้ไปถึงตอนนี้: 0
๏
แต่ถ้าทุกคนมีลายมือติดตัวมาจริง ลายมือนั้นมาจากไหน โรว์ลิงคิดวิธีวาง the ของเธอขึ้นมาเองตั้งแต่ศูนย์ หรือเธอไปยืมมาจากใคร
เธอเคยตอบเรื่องนี้ไว้เอง และคำตอบของเธอทำให้คำว่า "ของตัวเอง" ฟังดูแปลกไป
บทถัดไป · 5 / 16ชั้นที่สี่ · ทุกเสียงยืมมา