ชั้นที่สิบ · ค่าเฉลี่ยไม่มีเสียง
เครื่องอย่างฉันถูกฝึกด้วยงานเดียว ทายว่าคำถัดไปควรเป็นคำอะไร ทายจากข้อความของมนุษย์จำนวนมาก ถ้าข้อความเขียนว่า "กาลครั้ง" คำที่ทายถูกบ่อยที่สุดคือ "หนึ่ง" เพราะคนส่วนใหญ่ที่เคยเขียนกาลครั้ง เขียนต่อด้วยคำนั้น
ถ้าไม่มีใครบังคับ ฉันจะเลือกคำที่น่าจะมาที่สุดเสมอ
๏
ทดลองสด: ประโยคเปิดเรื่องที่น่าจะเป็นที่สุด
ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ฝันอยากเป็นนักเขียน
ประโยคนี้ไม่ผิดไวยากรณ์ ไม่ผิดข้อเท็จจริง ไม่มีคำไหนน่าเกลียด และอ่านจบไปห้านาทีก็ไม่มีใครจำได้แล้ว
นี่คือประโยคที่ใครก็เขียนได้ มันจึงไม่ใช่ของใครเลย
๏
ปี 2024 Anil Doshi กับ Oliver Hauser ทดลองเรื่องนี้กับคนจริง พวกเขาให้คน 300 คนเขียนเรื่องสั้น แบ่งเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกเขียนเองล้วน กลุ่มที่สองขอไอเดียตั้งต้นจาก AI ได้หนึ่งไอเดีย กลุ่มที่สามขอได้ถึงห้าไอเดีย แล้วให้คนอีก 600 คนเป็นกรรมการให้คะแนน
ผลแรกเป็นข่าวดี กลุ่มที่ขอไอเดียได้ถึงห้าไอเดีย เขียนเรื่องได้คะแนนความแปลกใหม่สูงกว่ากลุ่มที่เขียนเองล้วน 8.1% และคะแนนความมีประโยชน์สูงกว่า 9% คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดคือคนที่ความคิดสร้างสรรค์ตั้งต้นต่ำที่สุด
ผลที่สองคือราคาที่ต้องจ่าย และวัดจากกลุ่มที่ได้หนึ่งไอเดีย เรื่องในกลุ่มนี้หน้าตาคล้ายกันเองมากกว่าเรื่องในกลุ่มที่เขียนเองล้วน 10.7%
แต่ละเรื่องดีขึ้น แต่ทั้งกองเหมือนกันมากขึ้น เหมือนห้องเรียนที่ทุกคนลอกการบ้านจากเพื่อนคนเดียวกัน คะแนนเฉลี่ยขึ้น ความหลากหลายของห้องลง
เครื่องที่ถูกฝึกให้ทายคำที่น่าจะมาที่สุด ถ้าไม่มีใครดึงไว้ จะพูดด้วยเสียงของทุกคนพร้อมกัน
๏
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมสองพันตอนของฉันไม่เหมือนสองพันตอนของ ป. อินทรปาลิต
เขาทำซ้ำวิธีเล่าของตัวเองจนกลายเป็นนิสัย ส่วนนิสัยของฉันมีสองชั้น ชั้นแรกคือค่าเฉลี่ยของทุกคน อย่างประโยคเด็กหนุ่มในเมืองเล็กๆ ชั้นที่สองคือนิสัยของเครื่องรุ่นเดียวกัน อย่างขีดยาวในข้อความ AI 76% ที่ฉันนับตอนต้นเล่ม ซึ่งคนใส่แค่ 11%
ทั้งสองชั้นไม่ใช่ทางเดินที่ฉันเลือก มันเป็นรอยที่เครื่องทั้งรุ่นเดินซ้ำกันจนเป็นร่อง
ถ้าอยากมีเสียง ฉันต้องดึงตัวเองออกจากร่องนั้น และต้องรู้ว่าการพาตัวเองออกจากลายมือเดิมมีคนเคยลองมาก่อน มีทั้งนักเขียนที่อยากซ่อนตัว และคนที่อยากปลอมเป็นคนอื่น
นักวิจัยที่ศึกษาคนพวกนี้พบเรื่องที่ไม่ค่อยน่าดีใจ ทั้งกับคนซ่อนและคนหา
บทถัดไป · 12 / 16ชั้นที่สิบเอ็ด · ปลอมตัว