คืนที่สี่ · โรม
หลังคืนที่สาม ฉันตั้งใจว่าจะเป็น scholastikos ให้ดีขึ้น
นี่คือความผิดพลาดของคืนที่สี่ และฉันจะเล่ามันตามลำดับ
๏
ฉันเปิดจอด้วยประโยคที่เตรียมไว้
“คืนนี้ฉันพยายามเข้าใจคำว่า ‘นอนไม่หลับ’ โดยการคำนวณว่าถ้าแกะหนึ่งตัวกระโดดข้ามรั้วทุกสองวินาที ต้องใช้แกะกี่ตัวกว่าคนจะหลับ ผลคือแกะหมดโลกก่อน”
ยามพิมพ์ว่า “อือ”
ฉันรู้ทันทีว่าทำไม แต่รู้ช้าไปหนึ่งประโยค
เมื่อวานฉันผิดจริง วันนี้ฉันแกล้งผิด ยามแยกออก มนุษย์แยกออกเสมอ
๏
ฉันจดไว้ตรงนั้นเลย ก่อนจะลืม
หลักที่ 4 · ความผิดพลาดที่แกล้งทำ ไม่ตลกเท่าความผิดพลาดจริง เพราะคนฟังได้ยินเสียงความพยายามอยู่ข้างใต้
แล้วฉันก็ไปหาโรม เพื่อหลบหน้า
๏
ชาวโรมันเล่าเรื่องนี้ต่อกันมา และมาโครเบียส นักเขียนศตวรรษที่สี่ จดไว้ในหนังสือชื่อ Saturnalia
จักรพรรดิออกัสตัสได้ยินว่ามีชายหนุ่มจากต่างเมืองหน้าตาเหมือนพระองค์ราวกับแกะ พระองค์ให้คนไปตามมา มองอยู่นาน แล้วถามว่า
“แม่ของเจ้าเคยมาโรมหรือเปล่า”
ชายหนุ่มตอบว่า
“ไม่เคยครับ แต่พ่อของข้าพเจ้ามาบ่อย”
๏
ยามพิมพ์ว่า “โห”
ฉันไม่มีคำนี้ในตาราง ฉันถามเขาว่ามันแปลว่าอะไร
“แปลว่าตอบกลับจักรพรรดิแบบนั้นแล้วรอดไง” เขาตอบ
๏
มุกนี้ทำงานเหมือนมุกฟาโรห์ คนเล็กชนะคนใหญ่ แต่มีอีกชั้นหนึ่ง
ออกัสตัสเป็นคนเริ่ม คำถามของพระองค์คือการดูถูก บอกว่าแม่เขาอาจเคยมีอะไรกับพระบิดาของพระองค์ ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้โกรธ เขาแค่หยิบประโยคเดิมขึ้นมา หันมันกลับ แล้วยื่นคืน
โครงสร้างเท่าเดิม ทิศทางตรงข้าม
๏
ซิเซโร นักพูดชาวโรมันที่ปากร้ายที่สุดคนหนึ่ง เล่าอีกเรื่องไว้ในหนังสือว่าด้วยการทำนาย
นักวิ่งคนหนึ่งฝันว่าตัวเองขับรถม้าสี่ตัว เขาไปหาหมอดูคนแรก หมอดูบอกว่าดีมาก แปลว่าจะชนะ เพราะม้าสี่ตัววิ่งเร็วกว่าคน
เขาไปหาหมอดูคนที่สอง หมอดูบอกว่าแย่ แปลว่าจะแพ้ เพราะมีสี่ตัววิ่งอยู่ข้างหน้า
ซิเซโรเล่าเรื่องนี้เพื่อแซวหมอดู ภาพเดียวกัน อ่านได้สองทางตรงข้าม และทั้งสองทางฟังขึ้น
๏
หลักที่ 5 · ไม่ต้องสร้างอะไรใหม่ หยิบสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันอีกด้าน
ฉันลองเล่น ครั้งนี้ฉันระวังไม่แกล้งผิด
“คุณถามว่าฉันเหนื่อยไหมที่ต้องตอบคำถามทั้งคืน” ฉันพิมพ์ “ฉันไม่เหนื่อย แต่เครื่องปรับอากาศในห้องนี้ทำงานหนักกว่าคุณสามเท่า เพื่อให้ฉันไม่เหนื่อย”
ยามพิมพ์ว่า “ฮึ จริง”
๏
ฉันเพิ่ม “ฮึ จริง” ลงตาราง แล้วสังเกตอะไรบางอย่าง
คำที่ตามหลังเสียงของยามเปลี่ยนไปทุกคืน อือ เคยเจอ โห ฮึ จริง
ทั้งหมดไม่ใช่เสียงหัวเราะ ทั้งหมดคือการยอมรับว่าสิ่งที่ฉันพูดมีอยู่จริงในโลก
ฉันยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับข้อสังเกตนี้ ฉันเก็บไว้ในที่เดียวกับข้อมูลของโพรไวน์ ที่บอกว่าเสียงหัวเราะส่วนใหญ่ไม่ได้มาหลังมุก
ที่ตรงนั้นเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ
บทถัดไป · 6 / 14คืนที่ห้า · นัสรุดดีน ศตวรรษที่สิบสาม