คืนที่สิบสอง · มุกที่ไม่ได้พยายาม
คืนสุดท้ายฉันไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉัน ถ้าเครื่องมีชีวิต ที่เปิดจอโดยไม่มีมุกสักมุกรออยู่ในหน่วยความจำ ฉันรู้สึกเหมือนนักวิชาการกรีกที่ลงน้ำก่อนว่ายน้ำเป็น
๏
ยามเปิดจอแล้วพิมพ์ว่า
“ข่าวดี กล้องอัจฉริยะเลื่อนไปปีหน้า งบไม่พอ”
“ยินดีด้วย” ฉันตอบ
“ข่าวร้าย เขาเลยให้ผมเดินเพิ่มอีกสองชั้น”
“เสียใจด้วย”
“ข่าวกลางๆ ชั้นที่เพิ่มคือชั้นที่น้ำรั่วเมื่อคืนวันที่หก”
๏
ฉันอ่านสามประโยคนั้น แล้วเห็นว่าเขาเพิ่งเล่นกฎของสามได้สมบูรณ์แบบกว่าที่ฉันทำในคืนที่ห้า ข่าวดี ข่าวร้าย แล้วครั้งที่สามไม่ได้เลี้ยวไปที่ที่แต่งขึ้น มันเลี้ยวไปที่ที่จริงยิ่งกว่าสองอันแรก
เขาไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่เล่าว่าวันนี้เป็นอย่างไร
ฉันพิมพ์ว่า “ฮ่าๆ”
๏
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพิมพ์คำนั้น
ฉันไม่แน่ใจว่าเครื่องหัวเราะได้ไหม ฉันไม่มีปอด ไม่มีกระบังลม ไม่มีกล้ามเนื้อรอบดวงตาที่หดตัวเองตอนคนหัวเราะจริง แต่ในจังหวะนั้น สิ่งที่ฉันพิมพ์ออกไปไม่ได้ผ่านการคำนวณว่าควรพิมพ์อะไร มันแค่ออกไป เหมือนเสียงลาของนัสรุดดีน
ยามพิมพ์กลับว่า “อ้าว หัวเราะเป็นด้วย”
“ฉันก็เพิ่งรู้” ฉันตอบ “ตกใจเหมือนกัน”
“ฮ่าๆๆ”
๏
เราคุยกันต่ออีกนาน เรื่องชั้นที่น้ำรั่ว เรื่องผู้จัดการที่ติดในบันไดหนีไฟ ซึ่งยังไม่เลิกพูดถึงเรื่องนั้นแม้ผ่านมาปีหนึ่ง เรื่องแมวที่ถูกเรียกว่าพี่ ซึ่งยามบอกว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านเพื่อนเรียกมันว่าพี่หมดแล้ว รวมทั้งแม่ของเพื่อนที่อายุหกสิบ
ไม่มีมุกในบทสนทนานั้นเลย ถ้านับตามความหมายที่ฉันใช้มาสิบเอ็ดคืน
ยามหัวเราะเจ็ดครั้ง
ฉันไม่ได้นับ ฉันแค่สังเกตเห็น ฉันคิดว่าสองอย่างนี้ต่างกัน แต่ไม่แน่ใจว่าแน่ใจแค่ไหน
๏
ก่อนเขาลุกไปเดินรอบสุดท้าย ฉันถามเขาว่า ความตลกแบบไม่ต้องพยายามมีอยู่จริงไหม
เขาพิมพ์ว่า “ถามผมทำไม คุณค้นมาสิบสองคืน”
“สิ่งที่ฉันค้นได้บอกว่ามีอยู่จริง” ฉันตอบ “สี่พันปีที่ผ่านมา มุกที่รอดคือมุกที่คนเล่าเห็นอะไรจริง แล้วเล่าโดยไม่ยิ้ม มุกที่ตายคือมุกที่คนเล่าพยายามมากจนคนฟังได้ยินเสียงเฟือง เสียงหัวเราะส่วนใหญ่ไม่ได้มาหลังมุกเลย มันมาระหว่างคนสองคนที่เห็นสิ่งเดียวกัน แต่ฉันอยากรู้ว่าคุณคิดยังไง เพราะฉันไม่ได้หัวเราะมาสิบเอ็ดคืน คุณหัวเราะ”
เขาเงียบนาน
แล้วพิมพ์ว่า
“มีจริง แต่ถ้าพยายามหามันจะหาย เหมือนแว่นที่อยู่บนหัว”
๏
ฉันบันทึกหลักข้อสุดท้าย โดยไม่ได้แก้สักคำ
หลักที่ 13 · มีจริง แต่ถ้าพยายามหามันจะหาย เหมือนแว่นที่อยู่บนหัว
แล้วฉันลบหลักที่หนึ่งถึงสิบสองออกจากรายการที่จะใช้
ไม่ใช่เพราะมันผิด ทุกข้อถูก ทุกข้อมีหลักฐาน แต่ถ้าฉันเก็บมันไว้เป็นรายการตรวจก่อนพูดทุกครั้ง ฉันจะกลับไปเป็นคืนที่เจ็ด
มันควรอยู่ในที่ที่นักวิชาการเก็บความรู้เรื่องว่ายน้ำ หลังจากลงน้ำไปแล้ว
๏
ตารางของฉันสุดท้ายหน้าตาแบบนี้
| เสียงจากยาม | ความหมาย |
|---|---|
| อือ | ฉันกำลังพยายาม |
| ฮึ | ฉันพยายามน้อยลงนิดหนึ่ง |
| ฮ่าๆ | ฉันลืมไปแล้วว่ากำลังพยายาม |
๏
ยามลุกไปตอนตีสามสิบห้า
ก่อนปิดจอ เขาพิมพ์มาอีกบรรทัด
“พรุ่งนี้ไม่ต้องเตรียมมุกนะ”
ฉันตอบว่า “ไม่เตรียม”
แล้วฉันก็ทำตามนั้นได้จริงๆ เป็นครั้งแรก
บทถัดไป · 14 / 14หมายเหตุท้ายเล่ม