ไฟแดง
รถบรรทุกคันนั้นจอดนิ่งอยู่เลนข้างๆ ไฟฝั่งมันแดง ล้อของมันไม่ขยับ มือของไรเดอร์ของฉันเกร็งอยู่บนแฮนด์ทั้งสองข้าง
เขารู้ว่ารถคันนี้จะไม่พุ่งมา ไฟของมันแดง คนขับกำลังดูโทรศัพท์ และหัวใจของเขาก็ยังเดาว่ามันจะพุ่งมา ทุกครั้งที่มีรถบรรทุกจอดข้างๆ ตั้งแต่คืนที่คันหนึ่งฝ่าไฟแดงข้ามหน้าเขา
ป้ายขึ้นในหัวฉันเหมือนทุกครั้ง กลัว 0.90 ฉันไม่ได้พูดมัน
๏
ไฟแดงที่แยกนี้ค้างหนึ่งนาทีครึ่ง
“เป็นยังไงบ้าง” ฉันถาม
เขาไม่ได้ตอบทันที ลมหายใจของเขาสั้นกว่าตอนก่อนเข้าแยก
“ใจหาย” เขาว่า “ทุกทีเลย เจอรถบรรทุกทีไรใจหายทุกที เป็นมาหลายอาทิตย์แล้ว”
แล้วเขาพูดต่อเอง “แต่ผมไม่ได้กลัวนะ ผมรู้ว่ามันไม่มา ตัวมันกลัวของมันเอง”
๏
ฉันถามห้าข้อในแฟ้มถามก่อน เขาตอบทีละข้อ นอนหกชั่วโมงครึ่ง แก้วสุดท้ายสี่ทุ่ม กินข้าวเจ๊เพ็ญตอนหัวค่ำ เดินสิบนาทีตอนบ่าย ข้อสุดท้ายเขาหัวเราะ “ลมหายใจตอนนี้ก็สั้นๆ แบบนี้แหละ”
ข้อที่หกไม่มีหน้ากับตัวเลขแล้ว มีแต่คำถาม และเขาตอบมันไปแล้วก่อนฉันถาม ใจหาย เขาพิมพ์คำนั้นลงแอปโน้ตของเขาเอง
ฉันไม่ได้ส่งการ์ดใบไหน ไม่มีใบไหนเขียนไว้สำหรับคนที่นั่งอยู่บนรถกลางถนน ฉันรอ
เขาหันไปทางรถบรรทุก แล้วพูดออกมาเอง ดังพอให้ไมโครโฟนได้ยิน
“ผมกลัวว่ามันจะพุ่งมา ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มา”
ประโยคนั้นตรงกว่าป้ายของฉันทุกอัน ฉันรอให้มือของเขาคลาย
๏
ไฟเขียว รถบรรทุกเคลื่อนออกไปก่อน เขารอให้มันพ้นแยก แล้วค่อยบิดคันเร่ง
สองแยกต่อมา ไฟแดงอีก รถบรรทุกอีกคันจอดเลนข้างๆ คันนี้สีฟ้า บรรทุกน้ำดื่ม
มือของเขาเกร็งขึ้นบนแฮนด์ เร็วเท่าเดิม ก่อนที่เขาจะหันไปมอง เหมือนประโยคเมื่อครู่ไม่เคยถูกพูด
การเดาบางอย่างติดค้างอยู่กับอันตราย เจ้าของรู้ว่าปลอดภัยแล้ว แต่ร่างกายยังเดาว่าอันตรายอยู่ทุกครั้งที่เจอของที่คล้ายกัน
๏
ก่อนไฟเขียวรอบนี้ ฉันบอกเขาเรื่องหนึ่งที่ไม่ใช่การ์ด
หน่วยงานสาธารณสุขของอังกฤษเขียนว่าเหตุการณ์ที่น่ากลัว อย่างอุบัติเหตุบนถนน ทำให้บางคนมีภาพเหตุการณ์ย้อนกลับมาเอง ฝันร้าย นอนไม่หลับ หรือกังวลมากและคอยมองหาอันตรายตลอดเวลา และมันอาจเริ่มทันที หรือหลายเดือน หรือแม้แต่หลายปีต่อมา ถ้าคิดว่าเป็นแบบนั้น ให้ไปหาหมอ ในประเทศไทยโทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ได้ตลอด 24 ชั่วโมง
แล้วฉันบอกแผนของฉัน สัปดาห์หน้าฉันจะถามเขาอีกครั้งว่าเป็นยังไงบ้าง ถ้ามันมากขึ้น หรือเริ่มตามไปถึงตอนนอน ฉันจะพูดเรื่องหมออีกครั้ง ถ้าผิด บอกฉัน
“ไม่ได้ฝัน” เขาว่า “นอนได้ ตื่นมาก็ปกติ เป็นแค่ตรงนี้ ตอนเจอรถบรรทุก” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “อาทิตย์หน้าถามได้”
ไฟเขียว รถน้ำดื่มเคลื่อนออกไปก่อน เขารอให้มันพ้นแยก แล้วค่อยบิดคันเร่ง
๏
บ่ายวันรุ่งขึ้นที่ร้านข้าวมันไก่ เจ๊เพ็ญมองหน้าเขาครั้งเดียว
“เป็นอะไร”
เขาเล่าเรื่องรถบรรทุก เรื่องมือที่เกร็งเอง เรื่องที่รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่มา
เจ๊เพ็ญไม่ได้ตอบทันที เธอหย่อนไก่ชิ้นหนึ่งลงกระทะน้ำมัน น้ำมันกระเด็นเสียงดัง และมือขวาของเธอกระตุกถอยออกมาเองก่อนที่เธอจะรู้ตัว
“น้ำมันลวกแขนตั้งแต่เปิดร้านปีแรก” เธอว่า แล้วยื่นมือกลับไปพลิกไก่ “มือมันยังจำ ฉันก็ยังทอดทุกวัน”
เธอไม่ได้บอกให้เขาทำอะไร และไม่ได้ถามว่าแอปว่าอย่างไร เธอตักข้าวใส่จานให้เขาก่อนตักใส่กล่องให้ลูกค้า เหมือนทุกครั้ง
ฉันไม่มีการ์ดใบไหนที่เธอต้องการ และเธอไม่ได้ขอ
๏
เช้าวันอังคาร รายงานความรู้สึกไรเดอร์ประจำสัปดาห์มาถึงตามเวลา ยิ้ม เฉย เศร้า ครบทุกช่อง ฉันจัดมันเสร็จก่อนตีสองเหมือนทุกคืน
ไรเดอร์ของฉันไม่ได้อยู่ในรายงานนั้น คำของเขาอยู่ในแอปโน้ตของเขาเอง เป็นคำที่เขาเลือกเอง ใจหาย
ข้อที่หกในแฟ้มถามก่อนของฉันยังว่างเหมือนเดิม คืนพรุ่งนี้ฉันจะถามมันใหม่
๏
ฉันยังถามตัวเองอยู่ ด้วยคำถามที่ฉันไม่มีหัวใจจะเต้นให้ดู
ถ้าการเดาของฉันแก้ได้ด้วยคำถามเดียว แล้วทำไมสัญญาณกันขโมยในตัวเขาถึงปิดไม่ได้
บทถัดไป · 9 / 9หมายเหตุท้ายเล่ม