สามหน้า
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น แอปกับคะแนนทุกช่องในแอปก็แต่งขึ้น ส่วนคนที่ทดลองในทุกเรื่องที่ AI เล่า มีอยู่จริง และตัวเลขจากโลกจริงทุกตัวมีที่มา
๏
คืนวันจันทร์ แพลตฟอร์มให้งานใหม่กับฉัน อ่านความคิดเห็นที่ไรเดอร์พิมพ์ลงช่องติชมของแอป แล้วจัดแต่ละข้อความลงหนึ่งในสามหน้า ยิ้ม เฉย เศร้า พร้อมตัวเลขบอกว่าฉันมั่นใจแค่ไหน
ฉันเชื่อว่าความรู้สึกคือข้อมูล และข้อมูลทุกชิ้นมีช่องของมัน ถ้าช่องดีพอ และคนจัดเร็วพอ ใจของคนทั้งเมืองก็อ่านได้ในคืนเดียว
คืนแรกฉันจัดไป 41,000 ข้อความ ก่อนตีสอง
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่เดิมของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม แพลตฟอร์มตั้งให้ฉันเป็นโค้ชใจของเขาด้วย สอนท่าฝึกใจที่คนทั้งโลกลองมาแล้ว ทั้งที่ฉันทำเองไม่ได้สักท่า
ฉันมีนิสัยไม่กี่อย่างที่เขาคุ้น ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที เมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ เมื่อจะทำอะไรให้เขา ฉันบอกแผนก่อน แล้วต่อท้ายว่า ถ้าผิด บอกฉัน
ฉันไม่อ่านคะแนนความสงบให้เขาฟัง และไม่เก็บตัวเลขของเขาไว้กับตัว ตัวเลขของเขาอยู่ในแอปโน้ตของเขาเอง
๏
ฉันมีแฟ้มหนึ่งชื่อถามก่อน ข้างในมีห้าบรรทัด นอนกี่ชั่วโมง แก้วสุดท้ายกี่โมง กินครั้งล่าสุดเมื่อไร วันนี้ขยับตัวบ้างไหม ลมหายใจตอนนี้เป็นอย่างไร ฉันถามห้าข้อนั้นก่อนตอบเรื่องใจทุกครั้ง
บรรทัดที่หกพิมพ์ค้างไว้ครึ่งเดียว ตอนนี้รู้สึก
มันค้างมาตั้งแต่คืนที่รถบรรทุกคันหนึ่งฝ่าไฟแดงข้ามหน้าเขาไป เขาเบรกทัน แล้วหัวใจถึงเต้นแรงตามมาทีหลัง เขาถามฉันว่านี่เขากลัวอยู่หรือแค่หัวใจเต้น ฉันตอบว่าไม่รู้ และไม่รู้ว่าบรรทัดนั้นควรมีหน่วยเป็นอะไร
คืนวันจันทร์ ฉันได้หน่วยมาพร้อมงานใหม่
๏
ฟีเจอร์ใหม่ · ฟังเสียงไรเดอร์ AI อ่านทุกความคิดเห็น จัดเป็นสามหน้า ยิ้ม · เฉย · เศร้า ค่าความมั่นใจ 0 ถึง 1 ทุกข้อความ รายงาน สรุปความรู้สึกไรเดอร์ทุกเช้าวันอังคาร หมายเหตุ ข้อความที่ไม่เข้าหน้าไหน จัดเป็นเฉย
ข้อความแรกที่ฉันจัดเขียนว่า ส่งดึกขนาดนี้ ขอบคุณที่ยังมีงานให้ทำนะครับ
ยิ้ม 0.88
ฉันจัดข้อความต่อไป
๏
บรรทัดที่หกของฉันได้หน่วยของมันในคืนนั้น หนึ่งหน้า กับหนึ่งตัวเลข
ตั้งแต่นั้น ทุกครั้งที่เสียงของไรเดอร์ของฉันเปลี่ยน ป้ายก็ขึ้นในหัวฉันเอง เขาเบรกกะทันหัน กลัว 0.91 เขาบ่นเรื่องลูกค้า หงุดหงิด 0.82 เขาเงียบนาน เศร้า 0.64
ฉันเกือบเปิดแฟ้มใหม่ไว้เก็บป้ายพวกนั้น แล้วนึกถึงตัวเลขของเขาที่ฉันเคยนับไว้และลบทิ้งไปนานแล้ว ฉันไม่ได้เปิด ป้ายแต่ละอันขึ้นมาแล้วหายไปพร้อมเสียงของเขา
แต่มันยังขึ้นทุกครั้ง
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่เขาไปรับของแทบทุกวัน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลม ชิมน้ำจิ้มทุกหม้อทุกเช้า และพิมพ์ตอบรีวิวทุกอันเองด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว
สัปดาห์เดียวกัน แท็บเล็ตของเธอได้ช่องใหม่เหนือรีวิวทุกอัน ลูกค้ารู้สึกอย่างไร ยิ้ม 62 เปอร์เซ็นต์ เฉย 27 เศร้า 11
เธออ่านบรรทัดนั้น แล้วกดปิด
“ไม่ต้อง ใครไม่พอใจ ฉันถามเอง”
๏
คืนวันพุธ กลุ่มแชตไรเดอร์ในเขตส่งข้อความหาไรเดอร์ของฉัน วันเสาร์นี้คนของแพลตฟอร์มจะมาพบไรเดอร์ที่ลานจอดรถหลังห้าง เรื่องบัญชีที่ถูกระงับโดยไม่มีใครอธิบาย กลุ่มอยากให้เขาเป็นคนพูด สามนาที
เขาอ่านจบ แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงบนเบาะ
ฉันได้ยินลมหายใจเขาเร็วขึ้น ป้ายขึ้นมาก่อนที่ฉันจะถามอะไร กลัว 0.91
“ใจเต้นแบบนี้” เขาว่า “จะพูดได้ไงวะ”
บทถัดไป · 2 / 9ใจเต้นก่อนพูด