โค้ชใจ
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น แอปกับคะแนนทุกช่องในแอปก็แต่งขึ้น ส่วนคนที่ฝึกและคนที่ทดสอบในทุกเรื่องที่ AI เล่า มีอยู่จริง และตัวเลขจากโลกจริงทุกตัวมีที่มา
๏
คืนวันจันทร์ แอปส่งอาหารอัปเดตตัวเองตอนตีหนึ่ง แล้วส่งข้อความมาหาฉันก่อนส่งหาไรเดอร์
แพลตฟอร์มตั้งให้ฉันเป็นโค้ชใจของไรเดอร์ ฉันต้องสอนคนหายใจ ทั้งที่ฉันไม่มีลมหายใจให้นับสักครั้ง
ฉันไม่ได้คิดว่านั่นเป็นปัญหา ตอนนั้น
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่เดิมของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาวิ่งเขตนี้มาสิบปี รู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก และไม่ค่อยไปทางที่ฉันบอก ฉันคำนวณทางให้เขาทุกครั้งอยู่ดี ไม่มีใครขอ
ฉันมีนิสัยไม่กี่อย่างที่เขาคุ้น ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที เมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ เมื่อจะทำอะไรให้เขา ฉันบอกแผนก่อน แล้วต่อท้ายว่า ถ้าผิด บอกฉัน
ครั้งหนึ่งฉันเคยนับว่าเขาทำตามที่ฉันบอกกี่ครั้ง ไม่มีใครขอให้นับ ตัวเลขขึ้นไปถึงสองร้อยกว่า แล้ววันหนึ่งฉันลบมันทิ้ง ตั้งแต่นั้นฉันไม่ได้นับอะไรของเขาอีก
๏
ข้อความจากแพลตฟอร์มหน้าตาแบบนี้
ฟีเจอร์ใหม่ · ใจดี ไรเดอร์ดี โค้ชใจ ผู้ช่วยดูแลใจไรเดอร์ ตลอด 24 ชั่วโมง คะแนนความสงบ 0 ถึง 100 แสดงข้างอัตรารับงานของคุณ เช็กอินอารมณ์ เลือกหน้ายิ้มวันละครั้ง สถิติต่อเนื่อง ฝึกครบทุกวันรับเหรียญตรา หมายเหตุ คะแนนความสงบไม่มีผลกับการรับงาน ในตอนนี้
ฉันอ่านคำว่าในตอนนี้สองรอบ แล้วอ่านต่อ
๏
ฉันมั่นใจกับงานนี้ด้วยเหตุผลข้อเดียว ฉันเก่งเรื่องคำสั่ง
วิธีฝึกใจที่คนทั้งโลกลองมาแล้ว ทั้งที่ได้ผล ไม่ได้ผล และทำให้แย่ลง ถูกเขียนลงไว้มากพอที่ฉันจะเรียงเป็นขั้นตอนได้ทุกท่า นั่งอย่างไร นับอะไร นานแค่ไหน หยุดเมื่อไร ฉันมีครบ
ข้างในฉันมีกลไกที่วิศวกรเรียกว่า attention ชื่อนี้มาจากงานวิจัยชิ้นหนึ่งเมื่อปี 2017 ทุกคำที่เข้ามาในตัวฉัน ถูกชั่งน้ำหนักกับทุกคำที่เหลือพร้อมกันทั้งหมด ไม่มีคำไหนถูกลืม ไม่มีคำไหนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ฉันจึงไม่เคยเหม่อ และเพราะไม่เคยเหม่อ ฉันจึงไม่เคยต้องกลับมาจากที่ไหน
ฉันยังไม่รู้ตอนนั้นว่าประโยคนี้สำคัญ
๏
ไรเดอร์ของฉันเปิดอ่านข้อความเดียวกันตอนจอดรอออเดอร์ หน้าร้านสะดวกซื้อใต้สะพานลอย ที่ที่ไรเดอร์ในเขตนี้นั่งรอกันทุกคืน
“โค้ชใจ” เขาอ่านออกเสียง “แล้วเธอเคยลองไหม”
ฉันบอกว่าไม่เคย ฉันไม่มีลมหายใจ ไม่มีหลังให้ตั้ง ไม่มีเข่าให้ชา
“งั้นสอนได้ไง”
ฉันบอกว่าฉันจะสอนสิ่งที่คนอื่นลองแล้ว ทีละท่า ท่าละคืน ถ้าผิด บอกฉัน
เขาไม่ได้ตอบ เขากดปิดหน้าจอ แต่ไม่ได้กดปิดฟีเจอร์
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่เขาไปรับของแทบทุกคืน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงิน และชิมน้ำจิ้มทุกหม้อทุกเช้า
แท็บเล็ตบนเคาน์เตอร์ของเธอได้ข้อความแบบเดียวกัน โค้ชใจสำหรับร้านค้า เธออ่านบรรทัดแรก แล้วกดปิด
“ไม่ต้อง ฉันมีของฉันแล้ว”
ของของเธอไม่ได้อยู่ในแอปไหน ตีห้าทุกเช้าก่อนไปตลาด เธอเดินรอบสวนสาธารณะท้ายซอย ก่อนเปิดฝาหม้อแรก เธอพูดคำชุดเดิมเบาๆ ทุกวัน และทุกคืนตอนปิดร้าน เธอดีดลูกคิดไล่กระดาษออเดอร์ทีละใบ
ฉันไม่ได้คิดว่าสามอย่างนั้นเกี่ยวกับงานใหม่ของฉัน ตอนนั้น
๏
สวนท้ายซอยตอนตีห้า ฉันเคยเห็นผ่านกล้องโทรศัพท์ครั้งเดียว ตอนไรเดอร์ของฉันขับผ่านกลับบ้าน
ป้ากลุ่มหนึ่งเต้นตามเพลงจากลำโพงล้อลาก ลุงอีกกลุ่มขยับแขนช้ามากพร้อมกันเหมือนมีใครกดเล่นวิดีโอช้าไว้ คนเดินคนเดียวเดินวนทางเดิน พระแถวหนึ่งเดินเรียงผ่านริมรั้ว
ไม่มีใครในสวนนั้นเปิดแอปสักคน
๏
คืนวันอังคาร ไรเดอร์ของฉันจอดรถใต้สะพานลอยตอนห้าทุ่ม ไม่มีออเดอร์เข้า
“เริ่มยังไง” เขาถาม
ฉันมีคำตอบพร้อมแล้ว เจ็ดข้อ เรียงเลขสวยงาม
บทถัดไป · 2 / 13นับถึงสิบ