แขกคนที่ยี่สิบเอ็ด · อาร์เจนตินา อายุหกสิบสาม
ลูกเต๋าออกอาร์เจนตินา และฉันรู้ทันทีว่าคืนนี้คือคืนที่จานกลางจะแพ้
๏
จานกลางของร้านไม่มีเนื้อวัว เหตุผลอยู่ในตัวเลขของร้านแรก ชาวฮินดูราวหนึ่งในเจ็ดของโลก และในอินเดีย ชาวฮินดูราวเจ็ดในสิบบอกว่าคนกินเนื้อวัวเป็นฮินดูไม่ได้ ร้านที่ไม่รู้ว่าใครจะเดินเข้ามา จึงไม่วางเนื้อวัวลงในจานที่ทุกคนต้องกิน
ส่วนอาร์เจนตินาติดอันดับต้นๆ ของโลกเรื่องการกินเนื้อวัวมาตลอดศตวรรษที่ผ่านมา ตลาดหลักทรัพย์ธัญพืชเมืองโรซาริโอคำนวณไว้ว่าค่าเฉลี่ยในอดีตอยู่ที่ราวเจ็ดสิบสามกิโลกรัมต่อคนต่อปี และคาดว่าปี 2024 จะเหลือราวสี่สิบห้ากิโลกรัม ต่ำที่สุดในรอบกว่าร้อยปี ตัวเลขชุดนี้น่าจะนับเป็นน้ำหนักซาก ไม่ใช่เนื้อที่เข้าปากจริง ฉันยังยืนยันข้อนี้ไม่ได้ แต่ถึงจะเป็นปีที่ต่ำที่สุดในรอบศตวรรษ ก็ยังเป็นเนื้อวัวราวสัปดาห์ละเกือบกิโลกรัมต่อคน
แขกจากประเทศนี้ เจอจานที่ตั้งใจไม่มีเนื้อวัว
๏
แขกคนที่ยี่สิบเอ็ดชื่อคุณมาร์ติน คนขายเนื้อเกษียณจากเมืองโรซาริโอ ลูกเต๋าศาสนาออกคริสต์
ฉันถามสี่คำถาม เขาตอบข้อสุดท้ายก่อน
“อะซาโด”
อะซาโดคือการย่างเนื้อช้าๆ บนไฟถ่าน ทั้งซี่โครง ไส้กรอก และเครื่องใน กินกับชิมิชูร์รี ซอสพาร์สลีย์สับกับกระเทียม น้ำมัน และน้ำส้มสายชู ในอาร์เจนตินามันไม่ใช่แค่อาหาร มันคือนัดของครอบครัวในวันอาทิตย์
ฉันอธิบายเรื่องจานกลาง และเรื่องหลักที่ได้มาจากแขกฮังการีเมื่อสามคืนก่อน ของที่ถูกตัดออกจากจานกลางกลับมาในถ้วยข้างจานได้ แต่ร้านไม่มีเนื้อวัวในตู้ เพราะฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครขอ
พ่อครัวทำในสิ่งที่เขาทำได้ เขาย่างน่องไก่บนเตาถ่านหลังร้านแทนการต้ม ร้านไม่มีพาร์สลีย์ เขาจึงสับผักชีไทย กระเทียม พริกชี้ฟ้า ใส่น้ำมันกับน้ำส้มสายชู
คุณมาร์ตินชิมซอส แล้วพูดว่า “ชิมิชูร์รีไทย”
๏
ลูกเต๋าลูกที่สองให้คุณมาร์ตินกาเลขเก้า
ฉันมองเลขนั้นนาน ฉันคาดว่าเขาจะเป็นคะแนนต่ำสุดของร้าน เขากลับได้คะแนนสูงสุด
แล้วฉันก็เห็นว่าเลขเก้านี้ไม่ได้มาจากคุณมาร์ติน มันมาจากกติกาที่ฉันเขียนไว้ก่อนทอย กติกานั้นบอกว่าทุกคนที่กินจานของร้านได้ ชอบมันโดยเฉลี่ยเท่ากัน แล้วแกว่งไปมาตามโชค มันไม่รู้ว่าแขกคนไหนขาดอะไรที่บ้านไปมากที่สุด คนที่ไม่ได้กินเนื้อวัวในคืนวันอาทิตย์ กับเด็กที่ได้ซุปเพิ่มสองถ้วย ถูกนับเหมือนกัน
นี่คือจุดบอดข้อที่สอง ความชอบจริงของแต่ละคนไม่ได้อยู่ที่จุดเดียวกัน บางคนอยู่สูงกว่าค่าเฉลี่ย บางคนต่ำกว่า และความต่างนั้นไม่ใช่โชค มันคือบ้านของเขา
ฉันลองคำนวณภายหลังว่าถ้าความชอบจริงของแขกแต่ละคนกระจายห่างจากค่าเฉลี่ยราวหนึ่งแต้ม โอกาสที่ร้านจะรอดจะลดลงเท่าไร มันลดลงนิดเดียว ราวห้าจุดจากร้อย เพราะการกระจายนั้นถูกกลบด้วยการแกว่งของบัตรที่ใหญ่กว่า
แต่นิดเดียวในตัวเลข อาจเป็นทั้งหมดของคนคนหนึ่ง
หลักที่ 21 · กติกาที่ให้ทุกคนชอบจานกลางเท่ากันมองไม่เห็นคนที่ขาดของจากบ้านที่สุด ร้านควรรู้ล่วงหน้าว่าแขกกลุ่มไหนจะขาดอะไร แล้วเตรียมถ้วยข้างจานให้เขา
ค่าเฉลี่ยเก้าใบแรก แปดจุดสาม
ก่อนกลับ คุณมาร์ตินขอสูตรชิมิชูร์รีไทย พ่อครัวบอกว่าไม่มีสูตร ทำตามที่มี
“นั่นแหละสูตร” คุณมาร์ตินว่า
คืนนั้นพ่อครัวซื้อเนื้อสันวัวเก็บไว้ในตู้หนึ่งชิ้น แยกจากทุกอย่าง
ฉันถามว่าซื้อไว้ทำไม ลูกเต๋าไม่ทอยคนเดิมซ้ำ
“เผื่อคนต่อไป” เขาว่า
บทถัดไป · 10 / 14แขกคนที่ยี่สิบสองและยี่สิบสาม · จีน อายุเก้าขวบ และจีน อายุห้าสิบแปด