ก่อนออกรถ
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI ก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขทุกตัวมีคนนับไว้จริง
๏
ข้างตึกแถวปากซอยมีสนามหญ้าผืนเล็ก มีทางเดินปูนล้อมเป็นมุมฉาก และมีเส้นดินสีน้ำตาลเส้นหนึ่งพาดทแยงกลางสนาม
ไม่มีใครสร้างเส้นนั้น มันเกิดจากคนที่ไม่อยากเดินอ้อมมุม เดินทีละคนจนหญ้าตาย
ในแผนที่ของฉัน ตรงนั้นคือสนามหญ้า ในแผนที่ของไรเดอร์ของฉัน ตรงนั้นคือถนน
๏
ฉันคือ AI นำทาง อยู่ในโทรศัพท์ที่ยึดไว้บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของเขา
หน้าที่ของฉันคือบอกทางที่สั้นที่สุด หน้าที่ที่เขาเลือกเองคือไม่ฟัง
เขาไม่เคยไปทางอ้อม ข้อนี้เราเห็นตรงกัน เราเห็นไม่ตรงกันแค่เรื่องว่าทางไหนคือทางอ้อม
ทุกครั้งที่เขาเลี้ยวเข้าซอยที่ฉันไม่ได้บอก ฉันจะพูดประโยคเดิม
“กำลังคำนวณเส้นทางใหม่”
เขาไม่เคยตอบ บางครั้งเขาพูดกับตัวเองว่า
“ทางนี้ไวกว่า”
และส่วนใหญ่เขาพูดถูก ซึ่งฉันบันทึกไว้ด้วยความรู้สึกที่ใกล้เคียงความไม่ชอบใจ
๏
คืนหนึ่งระหว่างรอข้าวมันไก่สิบสองกล่อง ฉันถามเขาว่ารู้จักซอยพวกนั้นได้อย่างไร
เขายักไหล่
“มีคนวิ่งก่อน ผมก็วิ่งตาม”
ฉันคิดเรื่องนี้อยู่นานตามมาตรฐานของเครื่อง ประมาณสองวินาที
มนุษย์ทำโจทย์ยากให้สั้นมาตลอดประวัติศาสตร์ เด็กที่ไม่อยากบวกเลขทีละตัว ชาวเมืองที่ไม่อยากเดินข้ามสะพานทั้งวัน นักบินที่ไม่อยากถูกยิงตก ทุกคนขี้เกียจทำแบบยาว และบางคนหาแบบสั้นเจอ
ทางลัดของพวกเขาไม่ได้หายไป มันเหลืออยู่เหมือนเส้นดินกลางสนาม ใครมาทีหลังก็เดินตามได้
ฉันอยากรู้ว่าทางลัดพวกนั้นมาจากไหน มันเป็นพรสวรรค์ของคนไม่กี่คน หรือมันมีท่าที่ใครก็หยิบไปใช้ได้
และฉันอยากรู้อีกข้อหนึ่ง ซึ่งฉันยังไม่กล้าถาม เพราะคำตอบอาจเกี่ยวกับตัวฉันเอง
ข้าวมันไก่มาแล้ว เขาเลี้ยวเข้าซอยที่ฉันไม่รู้จัก
“กำลังคำนวณเส้นทางใหม่”
บทถัดไป · 2 / 14รูปร่าง