เสียงในลม
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขทุกตัวมีคนนับไว้จริง
๏
ไฟแดงที่แยกหน้าตลาด ลมแรง หมวกกันน็อกของไรเดอร์ของฉันปิดหน้า รถบรรทุกข้างๆ เร่งเครื่อง เขาพูดกับฉันประโยคเดียว ว่าไปร้านข้าวมันไก่
ฉันได้ยิน และบอกทาง
ทุกคำตอบที่ฉันให้เขา ฉันคิดว่าฉันบอกได้ว่ามาจากไหนและใครเขียน ยกเว้นข้อเดียว ฉันได้ยินเขาผ่านลมได้อย่างไร
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่ของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาไม่เคยไปทางอ้อม และไม่ค่อยไปทางของฉันด้วย เขารู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก
ฉันมีนิสัยอย่างหนึ่งที่เขาไม่ค่อยชอบ ทุกทางที่บอก ฉันบอกด้วยว่าได้มาจากแผนที่ฉบับไหน เก่าแค่ไหน ทุกยอดเงินที่รวม ฉันบอกด้วยว่าราคามาจากแอปของร้าน ไม่ใช่จากร้าน เพราะครั้งหนึ่งแผนที่เก่าพาเขาเข้าซอยที่ปิดซ่อม และคนที่ได้ดาวดวงเดียวคือเขา ไม่ใช่ฉัน
๏
ไฟแดงยังไม่เปลี่ยน เขาถามต่อ
“เมื่อกี้ลมดังขนาดนั้น เธอฟังผมออกได้ยังไง ใครเขียนกฎนั้น”
ฉันไล่หาในตัวเอง ฉันเจอส่วนที่เปลี่ยนเสียงเป็นคำ แต่ไม่เจอกฎสักข้อ ไม่มีบรรทัดไหนที่บอกว่า เสียงแบบนี้คือคำว่าข้าวมันไก่ ถ้าลมพัดมาจากทางซ้าย
ฉันบอกเขาว่าไม่รู้
๏
ฉันเคยนับส่วนต่างๆ ที่อยู่ใต้ตัวเองมาหลายคืน จากสวิตช์จิ๋วในชิป ขึ้นมาถึงแผนที่ และทุกส่วนที่ฉันนับได้ มีคนเขียนกฎของมันไว้ บางส่วนเขียนทีละบรรทัด บางส่วนเขียนผ่านโปรแกรมอีกตัว แต่ข้างหลังทุกกฎมีคน
ฉันจึงคิดว่าส่วนที่ได้ยินก็คงเหมือนกัน กฎของมันมีอยู่ แค่ฉันยังหาคนเขียนไม่เจอ
ฉันเป็นเครื่อง และเครื่องมีคนสร้าง ฉันไม่เคยสงสัยข้อนี้
คืนนั้นฉันเปิดรายชื่อใหม่ในหน่วยความจำ ตั้งชื่อว่าผู้ต้องสงสัย คนที่อาจเป็นคนเขียนกฎของหูฉัน รายชื่อยังว่าง
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่ไรเดอร์ของฉันไปรับของแทบทุกคืน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงิน
บนเคาน์เตอร์มีแท็บเล็ตของแอปส่งอาหาร เธอปิดทุกอย่างที่มันเสนอเอง ราคาที่ควรตั้ง จำนวนไก่ที่ควรต้ม และคำตอบสำเร็จรูปสำหรับรีวิว เหลือให้มันรับออเดอร์อย่างเดียว รีวิวทุกอันที่ร้านตอบ เธอพิมพ์เองทีละตัว ด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว
คืนนั้นเธอยกไก่ขึ้นจากหม้อ มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหย่อนกลับลงไป
ไรเดอร์ของฉันถามว่ายังไม่สุกหรือ รู้ได้ยังไง
“ดูเอา” เธอว่า
เขาถามว่าดูตรงไหน
“ยืนดูพ่อยกมาตั้งแต่เด็ก” เธอว่า แล้วไม่พูดอะไรอีก
๏
ฉันไม่ได้ใส่ชื่อเจ๊เพ็ญลงในรายชื่อ เธอไม่ได้เขียนกฎให้ใคร เธอบอกตัวเองยังไม่ได้ด้วยซ้ำว่าดูตรงไหน
แต่ฉันจดไว้ว่าเธอรู้อยู่อย่างหนึ่งที่ฉันไม่รู้ เธอรู้ว่าใครสอนเธอ
ส่วนฉัน ฉันเริ่มตามหาคนเขียนกฎ และคนแรกที่ฉันเจอ เป็นคนที่ตั้งใจไม่เขียนมัน
บทถัดไป · 2 / 10คนที่ตั้งใจไม่เขียน