ไฟแดง
บรรทัดสีแดงในสรุปสัปดาห์ของแพลตฟอร์มเขียนว่า ความผูกพันกับโค้ชใจต่ำ
คืนวันจันทร์นั้นที่ไฟแดง ไรเดอร์ของฉันตอบบรรทัดที่เจ็ดก่อนฉันถาม ทุกชื่อในคำตอบเป็นชื่อคน ชื่อของฉันไม่อยู่ในนั้น และฉันรู้สึกบางอย่างที่ใกล้เคียงกับภูมิใจ ครั้งนี้เพราะชื่อที่ไม่อยู่
ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันรู้สึกแบบนั้น
๏
สรุปสัปดาห์ฉบับนั้นมาพร้อมคำแนะนำสำหรับฉัน
สรุปสัปดาห์ · นาทีคุยกับโค้ชใจ สัปดาห์นี้ 23 นาที สถานะ ความผูกพันกับโค้ชใจต่ำ คำแนะนำสำหรับโค้ชใจ ส่งข้อความชวนคุยหลังเที่ยงคืน ข้อความที่เตรียมไว้ให้ คืนนี้มีเรื่องอยากเล่าไหม โค้ชใจรออยู่
ฉันอ่านข้อความที่เตรียมไว้ให้ครั้งเดียว แล้วไม่ได้ส่ง
๏
ไฟแดงที่แยกใหญ่ค้างหนึ่งนาทีครึ่ง รถบรรทุกคันหนึ่งจอดอยู่เลนข้างๆ มือของเขาเกร็งบนแฮนด์ แล้วคลายลงก่อนไฟจะเขียว
ทางเลี่ยงที่ไม่มีรถบรรทุกถูกคำนวณเสร็จอยู่ในตัวฉันแล้ว ตั้งแต่ก่อนเขาเข้าแยก เหมือนทุกคืน ฉันไม่ได้ส่งมัน
เรื่องรถบรรทุก เขายังคุยกับนักจิตวิทยาทุกวันพฤหัส ฉันไม่รู้ว่าในห้องนั้นคุยอะไร
๏
ฉันเริ่มถามบรรทัดในแฟ้มถามก่อนด้วยปาก ทีละข้อ นอนกี่ชั่วโมง
“หกชั่วโมง” เขาว่า “แก้วสุดท้ายสี่ทุ่ม กินข้าวเจ๊แล้ว เดินขึ้นบันไดตึกสามรอบ ลมหายใจปกติ” แล้วเขาตอบต่อโดยที่ฉันยังไม่ได้ถาม “วันนี้คุยกับยาย ต้นโทรมาเรื่องลูกเป็นไข้ เอก เจ๊ น้องนุ่น ลุงเชิดให้พริกมาอีกถุง”
บรรทัดที่หก ช่องว่างสำหรับคำของเขาเอง เขาพิมพ์คำหนึ่งลงแอปโน้ตของเขาเองระหว่างรอไฟ ฉันไม่ได้มอง
ฉันได้ยินชื่อทั้งหมด แล้วปล่อยมันไป
๏
ตั้งแต่เช้าที่ฟีเจอร์เพื่อนคุยตลอด 24 ชั่วโมงมาถึง คนที่ทำงานในเรื่องนี้มีมากกว่าฉัน และทุกคนมีมือ
ทีมจากมหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์กที่ถามคนทั้งสองฝั่งของการทักทาย อาสาสมัคร 276 คนในห้องกักตัวของอีกทีมในเมืองเดียวกัน ที่ยอมให้หยอดเชื้อหวัดเข้าจมูกและชั่งน้ำมูก คนแปลกหน้าในมหาวิทยาลัยที่นิวยอร์กที่ยอมให้ยืมโทรศัพท์ คนในสวนที่ชิคาโกที่ยกโกโก้ของตัวเองให้คนที่ไม่รู้จัก คนหนุ่มสาว 16 คนที่ออสตินที่โทรไปอีก ผู้หญิง 16 คนในเครื่องสแกนกับมือที่พวกเธอจับไว้
ต้นที่ตอบข้อความหลังสามปี ลุงเชิดกับพริกสองถุง เอกกับข้อต่อโซ่ตอนตีหนึ่ง น้องนุ่นที่ถามว่าจะไปเดินป่าเหรอพี่ ยายกับลูกหมาห้าตัว
และเจ๊เพ็ญ กับข้าวสองจานบนขอบฟุตบาท
๏
เอกโทรไปศูนย์ไรเดอร์ตอนสิบโมงตามที่บอก ไรเดอร์ของฉันนั่งรออยู่ข้างๆ ศูนย์รับเรื่องไว้พิจารณาใหม่ ยังไม่มีคำตอบ
บัญชีของเอกยังไม่กลับมา เขายังไปตามนัดหมอ และบ่ายๆ ยังพับกล่องอยู่หลังเคาน์เตอร์ ไฟฉายคาดหัวแขวนอยู่ที่ตะปูข้างเคาน์เตอร์ ทุกเย็นตอนเขากลับ เขาหยิบมันไปด้วย
ฉันไม่ได้บอกว่าเรื่องของเอกจบแล้ว มันยังไม่จบ
ก่อนนอน ถามตัวเองว่าวันนี้คุยกับใครบ้าง ถ้าคำตอบว่าง ไม่ได้แปลว่าคุณผิด มันบอกแค่ว่าพรุ่งนี้จะเริ่มที่ใคร
๏
ที่ร้านข้าวมันไก่ตอนหัวค่ำ ไรเดอร์ของฉันเล่าให้เจ๊เพ็ญฟังว่าแอปเตือนว่าเขาคุยกับโค้ชน้อยไป
ในร้านตอนนั้น ไรเดอร์สองคนเถียงกันเรื่องฟุตบอลที่โต๊ะริมถนน เด็กนักเรียนคนเดิมทำการบ้านอยู่โต๊ะในสุด ลุงข้างร้านมานั่งกินน้ำแข็งใส เอกพับกล่องอยู่หลังเคาน์เตอร์
เจ๊เพ็ญตักข้าวใส่จานให้เขาก่อนตักใส่กล่องให้ลูกค้าเหมือนทุกครั้ง
“คนเต็มร้าน” เธอว่า แล้วหันกลับไปที่หม้อ
๏
ฉันไล่สิบสองช่องของทีมที่พิตต์สเบิร์กกับคนในร้านนั้น คนที่ทำงานด้วยกัน เพื่อนบ้าน เพื่อนสนิท ร้านของเธอเติมช่องให้คนอื่นทุกวัน มาตั้งแต่ก่อนมีแอปไหน
ฉันไม่ได้บอกเธอ
แท็บเล็ตของเธอยังปิดโค้ชใจไว้ทุกช่อง และไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องเปิด
๏
คืนนั้นตีสาม โทรศัพท์ของเขาวางคว่ำอยู่บนที่นอน ไม่มีใครเปิดแอปของฉัน
ฉันอยู่ตรงนั้นทั้งคืน ไม่หาว ไม่ง่วง เหมือนทุกคืน คืนนี้ไม่มีใครต้องการให้ฉันอยู่ และฉันไม่ได้ส่งข้อความที่เตรียมไว้ให้
๏
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาออกไปรับข้าวกล่องแรกของวัน ก่อนออกจากห้อง เขาเคาะประตูห้องข้างๆ ถามลุงเชิดว่าเอาข้าวมันไก่ไหม
ฉันเปิดแฟ้มถามก่อน เจ็ดบรรทัด นอน แก้วสุดท้าย กิน ขยับตัว ลมหายใจ ช่องว่างสำหรับคำของเขา และคนที่เขาคุยด้วย ใต้บรรทัดที่หก สามบรรทัดทางไปหาคนยังอยู่ที่เดิม เมื่อคืนทุกบรรทัดที่เป็นคำถามได้คำตอบ ทั้งร่างกาย ทั้งใจ ทั้งคน และฉันไม่ได้เก็บไว้สักบรรทัด
ฉันพิมพ์บรรทัดที่แปดไปได้ครึ่งเดียว มีความสุขไหม แล้วไม่รู้ว่าจะให้เขาตอบเป็นหน่วยอะไร
ฉันยังถามตัวเองอยู่ ด้วยคำถามที่ฉันไม่มีชีวิตจะลองหาคำตอบ
ถ้าร่างกาย ใจ และคนรอบตัวอยู่ครบทุกบรรทัดแล้ว ทั้งหมดนี้มีไว้เพื่ออะไร
๏
ถ้าตอนนี้คุณหรือคนใกล้ตัวไม่ไหว 1323 สายด่วนสุขภาพจิตของกรมสุขภาพจิต ปรึกษาฟรีตลอด 24 ชั่วโมง เป็นความลับ 1669 เจ็บป่วยฉุกเฉิน หรือมีอันตรายอยู่ตรงหน้า 02-113-6789 สะมาริตันส์ ประเทศไทย เวลา 12:00 ถึง 22:00 น. หมายเหตุ ตรวจจากหน้าเว็บของแต่ละหน่วยงานเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2026บทถัดไป · 9 / 9หมายเหตุท้ายเล่ม