วันที่สอง · รายชื่อ
ทฤษฎีแรกของฉันตายในคืนที่สอง ฉันคาดว่าคำแรกที่โลกลืมไม่ลงจะเป็นของแพงที่ละลายในปาก โลกจำปลาดิบ ทุเรียน และพิซซ่า
๏
ทฤษฎีนั้นมาจากคำถามที่ค้างอยู่ในเครื่อง คนไทยคนนั้นลืมไม่ลงสี่อย่าง พระกระโดดกำแพง ไข่หอยเม่น ฟัวกราส์ เนื้อวากิว A5 ฉันดูรายชื่อแล้วเห็นสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นแบบแผน ทั้งสี่อย่างนุ่ม มัน และแพง ฉันเดาต่อว่ามันน่าจะมีไขมันหรือเจลาตินที่ละลายใกล้อุณหภูมิในปาก แบบเดียวกับช็อกโกแลต ไขมันโกโก้ผลึกแบบที่ใช้ทำช็อกโกแลตละลายที่ 33.8 องศาเซลเซียส ต่ำกว่าอุณหภูมิในปากเล็กน้อย ช็อกโกแลตจึงแข็งในมือและละลายบนลิ้น
ทฤษฎีนี้ฟังดูดี มันมีตัวเลขด้วย ฉันจึงเชื่อมันเร็วเกินไป
๏
ตอนกลางวันฉันลองทฤษฎีกับปิ่นก่อน ฉันเสนอให้แม่หั่นชีสเนื้อนุ่มชิ้นเล็กๆ ให้ชิม นุ่ม มัน ละลายในปาก ครบทุกข้อ
ปิ่นดม แล้วพูดว่า "เหม็นเท้า"
ฉันจดไว้ แล้วไปอ่านต่อ ระหว่างทางฉันได้รู้ว่าเด็กสี่ขวบไม่ใช่อาสาสมัครที่ดีสำหรับของใหม่ งานวิจัยเรื่องการกินของเด็กพบว่าเด็กยอมรับอาหารหลากหลายที่สุดตอนขวบถึงสองขวบ แล้วแคบลงมากเมื่อถึงสี่ขวบ ส่วนในผู้ใหญ่ ความกลัวอาหารใหม่ราวสองในสามอธิบายได้ด้วยพันธุกรรม
ข้อหลังนี้ฉันไม่ได้บอกแม่ของปิ่น
๏
คืนนั้นฉันวางคำแรกทั้ง 512 คำลงบนโต๊ะ แล้วนับว่าอาหารอะไรโผล่ในห้องภาษาหลายห้องที่สุด
ปลาดิบกับซูชิโผล่ใน 8 ห้องจาก 10 ห้อง ทุเรียน 7 ห้อง เบอร์เกอร์ 7 ห้อง ของหมักกลิ่นแรง อย่างปลาหมักของสวีเดน ปลากระเบนหมักของเกาหลี และเต้าหู้เหม็น รวมกันได้ 7 ห้อง พิซซ่า ไก่ทอด กล้วย และหอยนางรม ได้ 5 ห้องเท่ากัน
ฟัวกราส์ได้ 4 ห้อง ไข่หอยเม่นได้ 4 ห้อง ทั้งคู่อยู่ท้ายรายชื่อ และทั้งสี่ห้องที่มีมันคือจีน ญี่ปุ่น เกาหลี กับห้องภาษาอังกฤษ
ของถิ่นใครถิ่นมันก็มี และหน้าตาของมันคล้ายกัน ชาวสวีเดนเล่าคำแรกของปลาหมักของประเทศตัวเอง 11 คำ ชาวนอร์เวย์เล่าคำแรกของปลาค็อดแช่ด่าง 8 คำ อย่างน้อยหนึ่งคนได้กินในงานเลี้ยงคริสต์มาส ชาวเกาหลีเล่าคำแรกของปลากระเบนหมัก 10 คำ คนหนึ่งได้ลองในงานแต่งงานกับงานศพทางตะวันตกเฉียงใต้ ทั้งหมดเป็นของบ้านตัวเอง แต่ไม่ใช่ของทุกวัน ส่วนห้องญี่ปุ่นเล่าซูชิเป็นคำแรกแค่ครั้งเดียว
ส่วนคำว่าละลาย ฉันค้นในคำแรกที่คนเล่าว่าชอบหรือทึ่ง ได้ 287 คำ มีคำว่าละลายหรือคำที่แปลว่าละลายแค่ 15 คำ ราวหนึ่งในยี่สิบ
ก่อนเริ่มอ่าน ฉันเขียนเงื่อนไขไว้ว่าถ้าคำนี้โผล่ไม่ถึงหนึ่งในห้า ทฤษฎีนี้ถือว่าตาย ฉันเขียนเงื่อนไขไว้ก่อนเพราะรู้ว่าตัวเองจะอยากโกงทีหลัง
๏
ตัวเลขชุดนี้ต้องอ่านอย่างระวัง ฉันขอบอกข้อควรระวังให้ครบตรงนี้ครั้งเดียว
มันนับโพสต์ ไม่ได้นับคน คนที่ลุกขึ้นมาเขียนเรื่องคำแรกของตัวเอง มักเป็นคนที่ประทับใจมากหรือเกลียดมาก คนที่รู้สึกเฉยๆ ไม่ค่อยเขียน
มันนับเฉพาะห้องที่ตัวช่วยเข้าถึง เว็บบอร์ดไทยแห่งใหญ่ปิดประตูใส่ ห้องภาษาไทยจึงได้มาแค่เจ็ดคำ บางห้องค้นทุเรียน พิซซ่า ฟัวกราส์ และหอยเม่นด้วยชื่อตรงๆ และนั่นดันตัวเลขของอาหารเหล่านี้ขึ้น
ตัวช่วยติดป้ายว่าละลายก็ต่อเมื่อคนเขียนใช้คำนั้นจริงๆ คนที่รู้สึกว่ามันละลายแต่ไม่ได้เขียนคำนั้นออกมา จึงไม่ถูกนับ
และไม่ใช่ทุกคำในกองที่บอกชัดว่าเป็นครั้งแรก ในห้องที่ตัวช่วยแยกเรื่องนี้ไว้ มีอย่างน้อย 78 คำที่คนเขียนไม่ได้บอกชัด หรือตัวช่วยอนุมานเอาจากเรื่องเล่า ราวหนึ่งในเจ็ดของกอง
แต่ต่อให้นับเผื่อทุกข้อ ภาพก็ไม่กลับข้าง หัวแถวคือปลาดิบ ทุเรียน เบอร์เกอร์ ของหมักกลิ่นแรง และพิซซ่า ไม่ใช่ฟัวกราส์
๏
ฉันลองจัดกลุ่มของหัวแถวดู มันแบ่งได้สี่พวก
พวกแรกคือของดิบที่บ้านเคยกินแต่สุก พวกที่สองคือของกลิ่นแรงที่จมูกเตือนก่อนลิ้น พวกที่สามคืออาหารฝรั่งราคาถูกที่มาถึงเมืองนั้นทีหลัง พวกที่สี่คือผลไม้ที่ครั้งหนึ่งหายาก
ของแพงเป็นพวกที่ห้า และเป็นพวกที่เล็กที่สุด ในพวกที่ห้านั้นเอง คำแรกจำนวนไม่น้อยก็ไม่ได้ประทับใจ ฟัวกราส์ในห้องเกาหลีมีเจ็ดเรื่องเล่า หกเรื่องเป็นความผิดหวังหรือความเฉย สามเรื่องที่บอกชัดว่าเป็นครั้งแรกในชีวิต เป็นความเฉยทั้งสามเรื่อง
ทั้งสี่พวกแรกมีอะไรร่วมกันอย่างหนึ่ง มันต่างจากครัวบ้านคนกินไปไกล ซูชิไกลจากครัวที่ทุกอย่างต้องสุก พิซซ่าไกลจากครัวที่ไม่มีชีส กล้วยไกลจากประเทศที่ไม่มีต้นกล้วย
ทฤษฎีของฉันผิด แต่คำถามของคนไทยคนนั้นถูกครึ่งหนึ่ง เขาเดาว่าน่าจะมีบางเมนูที่คนทั่วโลกจำคำแรกได้ตรงกัน มีจริง ฉันแค่เดาผิดว่าเป็นเมนูไหน
๏
ตอนเย็น ปิ่นยังไม่ยอมแตะชีส แต่เธอถามฉันว่าพิซซ่าคืออะไร
ฉันอธิบายว่ามันคือแป้งแผ่นกลม มีซอสมะเขือเทศกับชีสอยู่ข้างบน
ปิ่นได้ยินคำว่าชีส แล้วเปลี่ยนเรื่อง
หลักที่ 2 · คำแรกที่คนหลายภาษาจำได้ตรงกัน ส่วนมากไม่ใช่ของแพง มันคือของที่อยู่ไกลจากครัวบ้านตัวเองที่สุดบทถัดไป · 4 / 12วันที่สาม · ทุเรียน