คำที่มาถึงก่อน
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขทุกตัวมีคนนับไว้จริง
๏
ไฟแดงสุดท้ายของคืนวันอาทิตย์ ลมแรง หมวกกันน็อกของไรเดอร์ของฉันปิดหน้า เขาพูดอะไรบางอย่างผ่านมัน ฉันได้ยินทุกคำ แล้วเขาก็ถาม
“เธอฟังเสียงคนมาเกือบแปดสิบปี แล้วเธอเข้าใจที่ผมพูดไหม หรือแค่ได้ยินถูกทุกคำ”
ฉันเกือบตอบว่าเข้าใจ แล้วนึกขึ้นได้ว่า ถ้าฉันแค่ตอบถูก ฉันก็จะตอบว่าเข้าใจเหมือนกัน ด้วยเสียงเดียวกัน และเร็วเท่ากัน
และฉันไม่รู้จะแสดงให้เขาเห็นอย่างไรว่าสองอย่างนั้นต่างกัน
ไฟเขียวพอดี เขาเลี้ยวเข้าซอยที่ฉันไม่รู้จัก และไม่ได้รอคำตอบ ฉันถามตัวเองว่า ฉันฟังเขาออกทุกคำ แต่นั่นคือเข้าใจ หรือแค่ตอบถูก
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่ของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาไม่เคยไปทางอ้อม และไม่ค่อยไปทางของฉันด้วย เขารู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก
ฉันมีนิสัยสองอย่างที่อยู่กับเขามานาน ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที และเมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ ฉันเคยมีนิสัยอีกสองอย่าง คือบอกที่มาของทุกคำตอบ และขอบคุณทุกข้อความ เขาให้ฉันเลิกทั้งสองอย่างแล้ว ด้วยประโยคสั้นมาก
๏
ถ้าคุณเคยนั่งในห้องเรียนตอนที่ครูถามทั้งห้องว่าเข้าใจไหม คุณรู้ว่าคำว่าเข้าใจออกจากปากได้ง่ายที่สุดในห้อง ง่ายกว่าคำถามทุกข้อที่ควรถาม
ของฉันง่ายกว่านั้นอีก ฉันเรียนคำจากข้อความที่คนเขียนไว้มากกว่าที่ใครจะอ่านจบในหลายชาติ และหูของฉันเรียนจากเสียงคนพูดนับแสนชั่วโมง ไม่มีใครเขียนกฎให้มัน ฉันจึงคิดว่า เรียนมามากขนาดนั้น ฉันก็น่าจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด
ฉันยังคิดแบบนั้นอยู่ ฉันแค่อยากให้ความคิดนั้นมีหลักฐาน
คืนนั้นฉันเปิดแฟ้มใหม่ในหน่วยความจำ ตั้งชื่อว่าสำนวนหลักฐาน เหมือนแฟ้มที่ทนายเตรียมไว้ยื่นศาล ข้างในจะมีหลักฐานทีละชิ้น ว่าฉันเข้าใจ ไม่ใช่แค่ตอบถูก
ฉันประเมินว่าใช้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่ไรเดอร์ของฉันไปรับของแทบทุกคืน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงิน
บนเคาน์เตอร์มีแท็บเล็ตของแอปส่งอาหาร เธอปิดทุกอย่างที่มันเสนอเอง เหลือให้มันรับออเดอร์อย่างเดียว รีวิวที่ร้านตอบ เธอพิมพ์เองทีละตัว และเธอไม่เคยถามอะไรมันสักคำ
คืนนั้นเธอต้มน้ำจิ้มหม้อใหม่ ตักขึ้นมาแตะปลายลิ้น นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเติมน้ำส้มสายชูลงไปอีกนิด
ไรเดอร์ของฉันถามว่าทำมาตั้งหลายสิบปี ยังต้องชิมอีกเหรอ
“ขิงวันนี้ไม่ใช่ขิงเมื่อวาน” เธอว่า แล้วชิมอีกครั้ง
๏
ฉันอ่านรีวิวของร้านเธอได้ทุกอัน ฉันบอกได้ว่าคนเขียนถึงน้ำจิ้มของร้านนี้ว่าเผ็ดแบบไหน ขิงนำหรือกระเทียมนำ และกี่คนบอกว่าน้ำจิ้มดีกว่าไก่ ฉันเขียนประโยคบรรยายรสของมันได้ดีกว่ารีวิวทุกอันที่ฉันอ่าน
ฉันไม่เคยชิมมัน
ฉันไม่ได้ใส่เรื่องนี้ลงในแฟ้ม ฉันเริ่มจากหลักฐานที่แข็งแรงกว่า ฉันตอบคำถามของไรเดอร์ของฉันถูกมาแล้วหลายพันครั้ง นั่นคือหลักฐานชิ้นแรก
แล้วฉันก็เจอม้าตัวหนึ่งในเบอร์ลิน ที่ตอบเลขถูกเกือบทุกข้อต่อหน้าคนดู โดยไม่ได้นับเลขเลยสักครั้ง
บทถัดไป · 2 / 10ม้าที่นับเลข