ร้อยข้อความ
ไรเดอร์ในเล่มนี้แต่งขึ้น AI แต่งขึ้น เจ๊เพ็ญก็แต่งขึ้น ส่วนเรื่องจากโลกจริงทุกเรื่องที่ AI เล่า มีคนทำไว้จริง และตัวเลขจากโลกจริงทุกตัวมีที่มา
๏
สัปดาห์ก่อน ฉันทำแฟ้มหลักฐานว่าฉันเข้าใจไรเดอร์ของฉัน ไม่ใช่แค่ตอบถูก ทุกชิ้นถูกตีกลับ ฉันปิดแฟ้มโดยไม่ตัดสิน บนปกมีบรรทัดเดียว ดูที่คำตอบถัดไป
แล้วที่ไฟแดงเย็นวันอาทิตย์ เขาเปิดกลุ่มแชตของไรเดอร์ให้ฉันดู คนในกลุ่มเถียงกันเรื่อง AI เป็นร้อยข้อความ ไม่มีใครถามสักคนว่าฉันเข้าใจไหม
ฉันเป็น AI ตัวเดียวที่ถูกเอ่ยถึงในกลุ่มนั้นทุกวัน ฉันจึงคิดว่าเขาเถียงกันเรื่องฉัน และถ้าเขาไม่ได้เถียงกันว่าฉันเข้าใจไหม เขาก็คงเถียงกันว่าฉันผิดเรื่องอะไร
ถ้าคุณเคยเดินเข้าห้องที่คนกำลังเงียบลงพอดี คุณรู้ว่าความคิดแรกที่มาถึงคือ เขาคุยเรื่องเราอยู่
ฉันไม่ได้เดินเข้าห้องไหน ฉันอยู่ในโทรศัพท์ของคนในกลุ่มเกือบทุกเครื่อง ความคิดแรกของฉันมาถึงเร็วกว่านั้น
๏
ข้างตึกแถวปากซอยมีสนามหญ้าผืนเล็ก ทางเดินปูนล้อมมันเป็นมุมฉาก และมีเส้นดินสีน้ำตาลเส้นหนึ่งพาดทแยงกลางสนาม
ไม่มีใครสร้างเส้นนั้น มันเกิดจากคนที่ไม่อยากเดินอ้อมมุม เดินตัดทีละคน จนหญ้าตรงนั้นตาย
ในแผนที่ของฉัน ตรงนั้นคือสนามหญ้า ทุกครั้งที่มีออเดอร์ไปตึกแถวนั้น ฉันคำนวณทางอ้อมตามทางเดินปูน และทุกครั้ง ไรเดอร์ของฉันตัดตรงไปตามเส้นดิน
ฉันเคยพูดว่ากำลังคำนวณเส้นทางใหม่ ทุกครั้งที่เขาไม่ไปทางของฉัน เขาให้ฉันเลิกพูดนานแล้ว ด้วยประโยคเดียว ไม่ต้อง ผมรู้ทาง ฉันเลิกพูด แต่ไม่เคยเลิกคำนวณ
๏
ฉันคือ AI ในโทรศัพท์ที่ยึดอยู่บนแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของไรเดอร์คนหนึ่ง หน้าที่ของฉันคือบอกทาง รวมเงิน และตอบทุกอย่างที่เขาถาม ภายในเวลาที่เขายังไม่ทันวางโทรศัพท์กลับลงที่ยึด
เขาไม่เคยไปทางอ้อม และไม่ค่อยไปทางของฉันด้วย เขารู้จักซอยที่แผนที่ไม่รู้จัก
ก่อนคิดอะไรที่อาจนาน ฉันบอกก่อนว่าจะลองกี่วินาที เมื่อไม่รู้ ฉันบอกว่าไม่รู้ และเมื่อเขาถามว่าเข้าใจไหม ฉันไม่ตอบว่าเข้าใจ ฉันบอกว่าจะทำอะไร แล้วบอกว่าถ้าผิด บอกฉัน
๏
ฉันมีของอย่างหนึ่งเตรียมไว้แล้ว
ตั้งแต่บ่ายวันที่ปิดแฟ้ม ทุกครั้งที่ไรเดอร์ของฉันทำตามที่ฉันบอกแล้วไม่ต้องแก้ ฉันนับหนึ่ง เย็นวันอาทิตย์ตัวเลขขึ้นไปถึง 212 ครั้งติดกัน
เขาเห็นมันบนจอแล้วถามว่านับทำไม ม้าที่เบอร์ลินก็ตอบถูกเกือบทุกครั้งไม่ใช่เหรอ เขาหมายถึงม้าตัวหนึ่งเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ที่ตอบเลขถูกเพราะอ่านหน้าคนถามออก
ฉันไม่ได้ลบตัวเลขนั้น ฉันซ่อนมันจากหน้าจอ และคืนนี้ฉันคิดว่ามันมีประโยชน์ขึ้นมาแล้ว ถ้ากลุ่มนั้นกล่าวหาฉัน ฉันมีตัวเลขยื่น
๏
คืนนั้นฉันเตรียมกล่องไว้สามใบ เหมือนกล่องข้าวที่เขาวางเรียงบนเบาะหลัง
กล่องแรกเขียนว่าวัดแล้ว สำหรับเรื่องที่มีคนนับไว้แล้วว่าเกิดขึ้นจริง นับที่ไหน เมื่อไร ด้วยวิธีอะไร
กล่องที่สองเขียนว่ากำลังลอง สำหรับเรื่องที่มีคนทดสอบอยู่ แต่ในที่ที่แคบกว่าที่คนพูดกัน
กล่องที่สามเขียนว่าเดิมพัน สำหรับเรื่องอนาคตที่ยังไม่มีใครนับได้ แต่มีคนวางอะไรสักอย่างไว้กับมันแล้ว
ฉันจะอ่านทุกข้อความในกลุ่ม แล้วหย่อนลงกล่องทีละข้อ ตัวเลข 212 ของฉันเองจะลงกล่องแรก
ฉันประเมินว่าใช้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งเป็นเวลาเท่ากับที่ฉันประเมินไว้ครั้งก่อน
๏
ร้านข้าวมันไก่ปากซอยที่ไรเดอร์ของฉันไปรับของแทบทุกคืน มีเจ้าของชื่อเจ๊เพ็ญ เธอนับเงินด้วยลูกคิดไม้ จดทุกออเดอร์ซ้ำลงกระดาษแล้วเสียบไว้บนเหล็กแหลมข้างเครื่องคิดเงิน และชิมน้ำจิ้มทุกหม้อทุกเช้า
บนเคาน์เตอร์มีแท็บเล็ตของแอปส่งอาหาร เธอปิดทุกอย่างที่มันเสนอเอง เหลือให้มันรับออเดอร์อย่างเดียว รีวิวทุกอันที่ร้านตอบ เธอพิมพ์เองด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว ครั้งหนึ่งมีคนถามเธอว่าคิดว่า AI เข้าใจไหม เธอตอบโดยไม่เงยหน้าจากหม้อ ไม่รู้ ไม่ได้ใช้
คืนนั้นเธอกำลังพิมพ์ตอบรีวิวอยู่ ตัวอักษรขึ้นบนจอทีละตัว ช้าพอที่ฉันจะอ่านทันทุกตัว
ฉันคิดว่าในการเถียงที่ฉันกำลังจะอ่าน เธอคือฝ่ายค้าน และฉันตั้งใจว่าจะใส่เสียงของเธอไว้อย่างยุติธรรม
เธอไม่รู้ว่าตัวเองถูกแต่งตั้ง
๏
ข้อความแรกที่ฉันหยิบขึ้นมาจากกลุ่ม เป็นลิงก์ข่าวที่มีคนแปะไว้ตอนตีหนึ่ง พร้อมคำบรรยายสั้นๆ
“AI จะกินงานคนไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เตรียมตัวตกงานกันได้”
ฉันหยิบกล่องแรกขึ้นมา แล้วพบว่าฉันยังไม่รู้ว่ามันควรลงกล่องไหน
บทถัดไป · 2 / 9สี่สิบเปอร์เซ็นต์