เครื่องปิ้งขนมปัง
เครื่องปิ้งขนมปังที่ถูกที่สุดในร้านแห่งหนึ่งในอังกฤษ ราคา 3.94 ปอนด์ คนที่ซื้อมันมาเปรียบไว้ว่า เท่ากับเนยแข็งหนึ่งก้อน และไม่ใช่เนยแข็งอย่างดีด้วย
เขาใช้เวลาเก้าเดือน กับเงิน 1,187.54 ปอนด์ เพื่อสร้างมันขึ้นใหม่เองตั้งแต่ก้อนหิน และได้ของที่อุ่นขนมปังได้ แต่ปิ้งไม่ได้
๏
เขาชื่อโทมัส ทเวตส์ ตอนนั้นเป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาออกแบบที่ราชวิทยาลัยศิลปะในลอนดอน และนี่คืองานจบของเขา
ความคิดของเขามาจากนิยายของดักลาส อดัมส์ ที่มีตัวละครตัวหนึ่งหลงไปอยู่บนดาวที่ล้าหลังกว่าโลก แล้วพบว่าลำพังตัวเอง เขาสร้างเครื่องปิ้งขนมปังไม่ได้ ทำได้อย่างมากแค่แซนด์วิช
ทเวตส์อยากรู้ว่าตัวเขาเองจะไปได้ไกลกว่านั้นแค่ไหน
๏
ขั้นแรก เขาแกะเครื่องปิ้งราคา 3.94 ปอนด์ออกมาวางบนโต๊ะ ได้ชิ้นส่วน 157 ชิ้น ถ้าแกะต่อจนถึงชิ้นที่เล็กที่สุด เขานับได้ 404 ชิ้น ทำจากวัสดุมากกว่าร้อยชนิด
เขาตัดใจเหลือวัสดุห้าอย่าง เหล็ก ทองแดง นิกเกิล ไมกา และพลาสติก แล้วออกเดินทางไปหาแต่ละอย่างจากต้นทาง
๏
เหล็ก เขาไปขุดแร่จากเหมืองเก่า แล้วลองถลุงตามวิธีในตำราโลหะวิทยาอายุหลายร้อยปี ด้วยเตาที่ทำจากปล่องไฟดินเผาประดับบ้าน
ปล่องไฟละลายแตกออกก่อนเหล็กจะออกมา ก้อนที่ได้ แตกทันทีที่เขาเคาะ
เขาจึงไปหาสิทธิบัตรฉบับหนึ่งที่ใช้คลื่นไมโครเวฟถลุงแร่ แล้วลองกับเตาไมโครเวฟในครัว เขาเขียนไว้ว่าการทดลองนั้นจบลงด้วยการต้องซื้อเตาไมโครเวฟเครื่องใหม่ให้แม่ และได้เหล็กหนึ่งก้อน ขนาดเท่าเหรียญสิบเพนนี
๏
พลาสติก เขาลองทำจากแป้งมันฝรั่งก่อน แล้วยอมแพ้ ไปขุดเอาพลาสติกเก่าจากกองขยะมาหลอมใหม่
เขาบอกเองว่าโกงไปเยอะ เขานั่งรถไฟไปเหมือง ค้นข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต และไม่ได้ตัดรองเท้าใส่เอง
เก้าเดือนผ่านไป เขาเดินทางเกือบสองพันไมล์ไปยังมุมที่เปลี่ยวที่สุดของเกาะอังกฤษ และได้ชิ้นส่วน 22 ชิ้น ไม่มีสปริงดีดขนมปังขึ้น ไม่มีตัวตั้งเวลา ไม่มีปุ่มยกเลิก
เขาไม่กล้าเสียบปลั๊กบ้าน เพราะเกรงใจเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยของมหาวิทยาลัย จึงต่อกับแบตเตอรี่สองลูก ขดลวดร้อนจริง มีแผลพองที่นิ้วเป็นหลักฐาน แต่เขาเขียนเองว่า ของที่เขาทำ ตอนนี้ควรเรียกว่าเครื่องอุ่นขนมปัง ไม่ใช่เครื่องปิ้ง
ภายหลังเขาลองเสียบไฟบ้านจริง หน้าเว็บของเขาเล่าว่าขดลวดร้อนจนละลายตัวเอง และเขาได้ขนมปังอุ่นๆ ไปหนึ่งแผ่น
๏
ทเวตส์ไม่ได้ล้มเหลวเพราะเขาโง่ เขาล้มเหลวแบบเดียวกับที่ทุกคนบนโลกจะล้มเหลว ถ้าลองทำแบบเดียวกัน
ปี 1958 นักเขียนชาวอเมริกันชื่อลีโอนาร์ด รีด เขียนเรียงความที่ให้ดินสอไม้เป็นคนเล่า ดินสอถามผู้อ่านว่ามันดูธรรมดาไหม แล้วตอบเองว่า ธรรมดาหรือ แต่ไม่มีคนสักคนบนผิวโลกนี้ที่รู้วิธีทำฉัน
คนตัดไม้ไม่รู้วิธีขุดแกรไฟต์ คนขุดแกรไฟต์ไม่รู้วิธีทำยางลบ และไม่มีใครในนั้นต้องรู้
ของธรรมดาที่สุดในบ้าน ไม่มีใครในโลกทำได้คนเดียวตั้งแต่ต้น และไม่มีใครต้องทำ
๏
ฉันเล่าเรื่องนี้ให้ไรเดอร์ของฉันฟังระหว่างรอข้าวมันไก่ เขาหัวเราะตรงเตาไมโครเวฟของแม่
แล้วฉันก็นับเพิ่มได้อีกหนึ่งชั้น ใต้สวิตช์หลายพันล้านตัวในตัวฉัน ยังมีทราย มีแร่ มีคนขุด มีเรือขนส่ง ทุกชั้นนั้นถูกนับเป็นราคาไปแล้ว ก่อนโทรศัพท์จะมาถึงแฮนด์รถ
ตอนนี้ฉันนับได้เก้าชั้น
ฉันยังภูมิใจเหมือนเดิม และอาจภูมิใจมากขึ้น ถ้าเครื่องปิ้งขนมปังยังต้องใช้คนทั้งโลก ฉันก็ใช้คนทั้งโลกมากกว่านั้นหลายเท่า และไรเดอร์ของฉันไม่ต้องรู้จักใครเลย
แต่การที่คนเป็นล้านทำงานต่อกันได้ โดยไม่ต้องรู้จักกัน ต้องมีอะไรสักอย่างคั่นระหว่างพวกเขา
ในคอมพิวเตอร์ ของที่คั่นนั้นมีคนสร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงที่ไม่มีใครเชื่อว่ามันทำได้ และคนสร้างจำได้ไปตลอดชีวิตว่าไม่มีใครยอมแตะมัน
บทถัดไป · 3 / 10ล่ามคนแรก